Дзяцінства Уладзіміра Мікалаевіча Шыціка прайшло на беразе Дняпра. Сярэднюю адукацыю ён атрымаў у школе № 2 г. Шклова. Бацькі будучага пісьменніка працавалі на папяровай фабрыцы, якая на той час з’яўлялася адзіным прадпрыемствам горада. З дзяцінства Уладзімір Мікалаевіч захапляўся тэхнікай, што адыграла вялікую ролю ў выбары прафесіі.

Пасля заканчэння школы ў 1940 г. Уладзімір Шыцік паступіў у Маскоўскі электратэхнічны інстытут інжынераў чыгуначнага транспарту. Аднак доўга вучыцца не давялося – пачалася вайна, і юнака прызвалі ў войска. У выніку ранення Уладзімір цяжка захварэў і пераехаў да родных у пасёлак Студзенцы Куйбышаўскай вобласці, дзе пачаў вучобу ў Куйбышаўскім індустрыяльным інстытуце.

Пасля вызвалення Беларусі Уладзімір Шыцік вярнуўся на радзіму і два гады працаваў тэхнікам-канструктарам на папяровай фабрыцы «Спартак» (1944–1945), але работа не прыносіла задавальнення. Нягледзячы на захапленне тэхнікай, Уладзімір Шыцік заўважыў у сабе новую і моцную прыхільнасць да літаратуры, з'явілася жаданне пісаць. Першыя спробы хутчэй былі падобныя на газетныя замалёўкі, чым на паўнацэнныя апавяданні – не хапала вопыту і ведаў. У 1949 г. будучы пісьменнік пераехаў у Мінск, дзе атрымаў дыплом літаратурнага работніка аддзялення журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. У 1949–1952 гг. працаваў у рэдакцыі газеты «Сталинская молодежь» (цяпер «Знамя юности»); у 1953–1964 гг. – у рэдакцыі газеты «Калгасная праўда» (у 1962–1990 гг. – «Сельская газета»); у 1965–1966 гг. з’яўляўся адказным сакратаром газеты «Літаратура і мастацтва».

Журналісцкая справа патрабавала вялікіх намаганняў, на напісанне літаратурных твораў часу амаль не было. Першае апявяданне Уладзіміра Шыціка “Важный заказ” (1952) – рускамоўнае, пазней пісьменік стаў пісаць па-беларуску. У 1958 г. у часопісе «Полымя» была надрукавана першая аповесць «Назаўсёды» пра жыццё падлеткаў – будаўнікоў мінскіх заводаў-гігантаў. Тэма маральна-этычных праблем ва ўзаемаадносінах рабочай моладзі з'яўлялася галоўнай ў першыя гады творчай дзейнасці Уладзіміра Мікалаевіча, ёй былі прысвечаны аповесці «Сосны адшумелі сваё» (1960), «Майская раніца» (1963).

Да фантастыкі пісьменнік звярнуўся выпадкова. Першая фантастычная аповесць Уладзіміра Шыціка пра палёт чалавека да Марса і Плутона «Апошняя арбіта» была выдадзена ў Румыніі (1962) на рускай і румынскай мовах. Потым выйшлі іншыя зборнікі фантастычных апавяданняў і аповесцей: «Зорны камень» (1967), «Парсекі за кармой» (1970), «У час не вярнуліся» (1975), «Масткі над абрывам» (1977); кнігі фантастыкі і дэтэктываў «Трансплутонавыя Афеліі» (1982), «Левы рэйс» (1983), «Ускосныя доказы» (1985), «Камандзіроўка ў сваім горадзе» (1989), «Падстаўка» (1990), «Двайная бухгалтэрыя» (1993). Аповесць «Другая версія» (1979) была адзначана першай прэміяй на рэспубліканскім конкурсе Саюза пісьменнікаў Беларусі і Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі. Акрамя дэтэктываў і фантастыкі Уладзімір Мікалаевіч пісаў вострасюжэтныя прыгодніцкія творы для юнацтва, апавяданні для дзяцей: «Як малако на стол прыйшло», «Кіб загаварыў апоўначы». Аўтар заўсёды выбіраў для сваіх твораў захапляльныя сюжэты: падарожжы да далёкіх планет, сустрэчы з невядомым і таямнічым.

Член Саюза пісьменнікаў СССР Уладзімір Шыцік узнагароджаны Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета Беларусі, медалём «За доблесную працу».

Матэрыял падрыхтаваны ў 2012 г.