Эдуард Антонавіч Урублеўскі нарадзіўся ў шляхецкай сям’і ў Гродне. Пасля заканчэння Гродзенскай гімназіі (1864) паступіў у Санкт-Пецярбургскі практычны тэхналагічны інстытут, дзе вывучаў курс арганічнай хіміі ў вядомых вучоных таго часу – Ф.Ф. Бейльштэйна і Д.І. Мендзялеева. У 1868 г. скончыў навучанне са званнем тэхнолага першага разраду і застаўся працаваць у інстытуце ў якасці лабаранта пры хімічнай лабараторыі. У гэтым жа годзе Э.А. Урублеўскі прыняў удзел у стварэнні Расійскага фізіка-хімічнага таварыства, у далейшым удзельнічаў у яго працы, рыхтаваў паведамленні для паседжанняў, выступаў у перыядычным друку з навуковымі артыкуламі.

У інстытуце малады вучоны праводзіў даследаванні араматычных злучэнняў пераважна па ўстанаўленні структуры будовы бензолу. У 1870 г. ён адкрыў рэакцыю замяшчэння дыазагрупы этаксігрупай. З 1872 г. адначасова з навуковай працай чытаў курс лекцый па аналітычнай хіміі. У гэтым жа годзе абараніў магістарскую дысертацыю пад назвай «Синтез бромопроизводных толуола», у 1876 г. – дысертацыю «Гипотеза Кекуле о строении ароматических соединений и ее проверка» і быў зацверджаны ў навуковай ступені доктара хіміі. Сярод іншых прац вучонага: «Об изомерных хлоротолуидинах» (1878), «О некоторых соединениях толуолового ряда» (1879), «Об отделении рядового ксилола от его изомеров» (1880) і інш. У 1878 г. вучоны падрабязна апісаў склад і ўласцівасці каўказскіх мінеральных вод.

Памёр вучоны 4 лютага 1892 г, пахаваны ў Санкт-Пецярбургу.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2018 г.