<<”Як вярнуць слову ягоную страчаную вагу, што так часта ў сённяшнім жыцці стае амаль прывіднай? Як рэабілітаваць першародную значнасць такіх паняццяў, як “сумленне” і “вернасць”, “шчырасць” і “дабрыня”, “узаемаразуменне” і “спагадлівасць”? Якраз паэтычны радок у наш надта прагматычна-паспешлівы век нярэдка і выконвае няпростую службу духоўнага ачышчэння. Здараецца, што ён бывае тым, ледзь не адзіным, глытком гаючае вады, што ратуе, нібы ад засухі-сухменю, ад цяжару нематы і ад палону смагі, народжанай адзінотай і гнятлівым расчараваннем, усведамленнем эфемернасці шматлікіх мрояў і спадзяванняў... Менавіта новая кніга Міколы Пракаповіча “Мяжа надзеі” азвалася для мяне тымі струнамі крынічнай бруі, што дорыць жаданую свежасць успрыняцця свету і ў ягоным ледзьве ўлоўным імгненні, і ў праявах больш маштабных па часавых вымярэннях”>>,* — такія думкі і пачуцці навеяла вядомаму беларускаму крытыку і літаратуразнаўцу Віктару Ярацу паэзія брэстаўчаніна Міколы Пракаповіча. За зборнік вершаў “Мяжа надзеі” выдавецтва “Мастацкая літаратура” прысудзіла яму прэмію імя М.Багдановіча (1993 г.).

Мікола Пракаповіч вельмі папулярны і любімы на Брэстчыне паэт. Нарадзіўся ён у вёсцы Пугачова (з 1979 г. у межах Брэста) у сям’і рабочага. Вершы пісаць пачаў яшчэ ў школьныя гады. У 1966 г. М.Пракаповіч паступіў на філалагічны факультэт Брэсцкага педагагічнага інстытута імя А.С.Пушкіна. Пасля заканчэння з 1970 па 1971 г. настаўнічаў у глухой палескай вёсцы Асабовічы Пінскага раёна, служыў у войску. З 1972 г. працаваў на Брэсцкай студыі тэлебачання. Зараз М.Пракаповіч — загадчык аддзела мастацкіх праграм Брэсцкага тэлерадыёаб’яднання. Піша ў апошнія гады няшмат, займаецца педагагічнай дзейнасцю. Ён кіраўнік паэтычнай студыі “Спадчына” пры Брэсцкім цэнтры дзіцячай і юнацкай творчасці.

Першы верш “Ранак” М.Пракаповіча быў надрукаваны ў 1966 г. у абласной газеце “Заря”. У хуткім часе з’явіліся публікацыі ў “Чырвонай змене” і іншых рэспубліканскіх перыядычных выданнях.

Першая кніга паэта “Белая вежа” ўвайшла ў калектыўны зборнік “Нашчадкі” (1979). Беларуская крытыка адразу адзначыла, што М.Пракаповічу належыць адзін з лепшых у зборніку вершаў пра Радзіму.

Са шчаслівых матчыных рук,

Загарэлы,

віхрасты,

босы,

Ты бяжыш да мяне, хлапчук,

Па рачных залацістых плёсах.

Ты бяжыш па маіх слядах

У жыццёвыя вёсны і зімы,

У неабсяжную тую даль,

Што пасля назавеш

Радзімай.

“Мне прыснілася Радзіма...”

Свет сонечных берагоў, змораных паводак, старэнькіх лодак, колішніх песень і свят, знойдзеных і не знойдзеных дарог адкрывае перад намі паэт у сваіх зборніках “Неад’емнае” (1982 г.) і “На кругі свае” (1986 г.).

М.Пракаповіч — паэт лірычнага складу, улюбёны ў хараство роднага палескага краю. Асноўныя матывы яго творчасці — старонкі гісторыі беларускага народа, сумленнасць, дабрыня, сяброўства. Не абыходзіць паэт і “вечную” тэму” — каханне, якое паказвае ў яго імгненнасці, неспадзяванасці, сучасных супярэчлівасцях.

* Полымя. 1994. № 11. С. 252.