Асветнік, паэт, адзін з пачынальнікаў польскага сентыменталізму Францішак Карпінскі нарадзіўся ў в. Галаскоў Івана-Франкоўскай вобласці (Украіна) у шляхецкай сям'і. Вучыўся ў Львоўскай езуіцкай акадэміі, якую скончыў у 1762 г. Ужо тады праявіў сябе як здольны паэт. У 1770—1771 гг. жыў у Вене. У 1780 г. пераехаў у Варшаву, дзе працаваў у князя А. Чартарыйскага сакратаром. Тут вакол Ф. Карпінскага як вядучага паэта польскага сентыменталізму групаваліся дзеячы культуры ВКЛ. Пазней пераехаў у Галіцыю. Там арандаваў фальваркі, працаваў гувернёрам. Часам прыязджаў у Варшаву, дзе выдаваліся яго кнігі. У 1781–1782 гг. наведаў Гродна і Вільню. Пачынаючы з 1793 г. больш за 30 гадоў Ф. Карпінскі арандаваў фальваркі на Пружаншчыне і Гродзеншчыне. Цікавіўся гісторыяй краю, завязваў знаёмствы з мясцовай шляхтай. Бываў у Свіслацкай гімназіі, у 1806 г. падарыў ёй свой кнігазбор. Знаходзячыся ў добрых адносінах з гродзенскім губернатарам Д. Кошалевым, Ф. Карпінскі прапанаваў яму некалькі праектаў сацыяльных рэформ па паляпшэнні жыцця сялян. Быў прыхільнікам ідэй Ж. Ж. Русо. У 1819 г. набыў ва ўласнасць фальварак Хораўшчына ў Ваўкавыскім павеце (цяпер Свіслацкі раён), дзе пачаўся новы этап жыцця і творчасці паэта. Працаваў разам з сялянамі ў полі, адкрыў школу для сялянскіх дзяцей, у якой сам настаўнічаў. Займаўся зборам вершаў, запісам беларускіх песень, паданняў, казак. Падтрымліваў сяброўскія сувязі з мясцовымі літаратарамі – І. Храптовічам, С. Клакоцкім, А. Хадкевічам.

Францішак Карпінскі з'яўляецца аўтарам ідылій, лірычных вершаў, абразкоў і перакладаў, сабраных у зборніку «Забаўкі вершам і прозай» (т. 1-7, Варшава, 1782–1787). Шырокую папулярнасць набылі песні і балады Ф. Карпінскага («Да Юстыны. Вясновая туга», «Лаўра і Філон», «Балада аб Людгардзе» і інш.). Водгукам на падзелы Рэчы Паспалітай быў верш «Жалоба Сарматы над магілай Жыгімонта Аўгуста». У камедыі «Чынш» (1790) Ф. Карпінскі заклікаў да вызвалення сялян ад прыгону. Яго кнігі «Вяртанне з Варшавы ў вёску» (1784), «Размова Платона са сваімі вучнямі» (1802) былі выдадзены ў Гродне. Паэзія Ф. Карпінскага вылучалася прастатой мастацкіх формаў, прасякнута матывамі народнай творчасці, у тым ліку беларускім фальклорам, што выкарыстоўваўся ў творах «Падарожжа па зачараванай краіне», «Свецкія песні» і інш. Цікавіўся паэзіяй Ф. Рысінскага, збіраў яго вершы для выдання. Акрамя літаратурнай спадчыны паэт пакінуў успаміны, якія ўпершыню былі апублікаваны ў 1822 г. і вытрымалі 6 выданняў, дзе апісаў жыццё на Беларусі.

Памёр паэт 16 верасня 1825 г. у фальварку Хораўшчына. Пахаваны ў в. Лыскава (цяпер Пружанскі раён). Архіў Ф. Карпінскага захоўваўся ў К. Прозара ў Хойніках, потым часткова ў А. Ельскага ў Замосці. Рэшткі парку, склеп, флігель і падмуркі сядзібнага дома захаваліся ў Хораўшчыне да сённяшняга дня. У 1925 г. з нагоды 100-годдзя са смерці паэта ў Варшаве была выдадзена невялікая кніга «Францішак Карпінскі». Прыбытак ад продажу кнігі выкарыстаны на школу, якая насіла яго імя. 26 верасня 1993 г. Ф. Карпінскаму ў Лыскаве каля касцёла быў пастаўлены і асвечаны помнік.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2017 г.