Уладзімір Аляксандравіч Барысенка нарадзіўся ў вёсцы Пеніца Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці. Пасля заканчэння сямігодкі працаваў прэсоўшчыкам на Мазырскай фабрыцы "Чырвоны Кастрычнік".

У 1931 г. Уладзімір Барысенка быў прызваны ў рады Чырвонай Арміі, у 1937 г. скончыў Сумскае артылерыйскае вучылішча. Удзельнік савецка-фінляндскай вайны 1939–1940 гг., Вялікай Айчыннай вайны.

У пачатку лютага 1944 г. камандзір 1428-га лёгкага артылерыйскага палка (65-я лёгкая артылерыйская брыгада, 18-я артылерыйская дывізія, 3-і артылерыйскі корпус прарыву, 2-я ўдарная армія) маёр Уладзімір Барысенка забяспечыў агнём артылерыі прарыў абароны праціўніка на ўчастку вёскі Доўгая Ніва Сланцаўскага раёна Ленінградскай вобласці. Пры фарсіраванні ракі Нарва адным з першых пераправіў свой полк цераз раку і падтрымаў агнём пяхоту ў барацьбе за ўтрыманне і пашырэнне плацдарма. 13-14 лютага 1944 г. полк Уладзіміра Барысенкі адбіў каля дзесяці контратак праціўніка, нанёс яму вялікія страты ў жывой сіле і тэхніцы. Маёр Уладзімір Барысенка ўвесь час знаходзіўся ў баявых парадках, быў паранены.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 ліпеня 1944 г. за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм, Уладзіміру Аляксандравічу Барысенку было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка». Сярод узнагарод героя – два ордэны Леніна, два ордэны Чырвонага Сцяга, ордэн Айчыннай вайны І ступені, ордэн Чырвонай Зоркі, медалі.

Да 1957 г. Уладзімір Барысенка працягваў службу ва Узброеных Сілах СССР, у 1950 г. скончыў Вышэйшую афіцэрскую артылерыйскую школу. Пасля выхаду ў адстаўку палкоўнік Барысенка жыў і працаваў у Ленінградзе (цяпер – Санкт-Пецярбург).

Матэрыял падрыхтаваны ў 2020 г. на аснове даведкі, размешчанай на сайце інтэрнэт-праекта “Герои страны”.