Васіль Іванавіч Кутневіч нарадзіўся ў в. Гладкава, Аршанскай правінцыі, Магілёўскага намесніцтва (цяпер Чавускі раён, Магілёўская вобласць) у сям’і святара. Вучыўся ў Магілёўскай духоўнай семінарыі. Пасля заканчэння Санкт-Пецярбургскай духоўнай акадэміі быў прызначаны бакалаўрам фізіка-матэматычных навук у Маскоўскай духоўнай акадэміі. Выкладаў нямецкую мову, быў прафесарам матэматыкі, філасофіі i псіхалогіі. У 1818 г. атрымаў сан дыякана, потым свяшчэнніка, протаіерэя Маскоўскага кафедральнага Архангельскага сабора. Пасля адыходу ад выкладчыцкай працы з’яўляўся членам знешняга акадэмічнага праўлення, акадэмічнай канферэнцыі i цэнзурнага камітэта. У 1825 г. В.І. Кутневіч быў абраны благачынным крамлёўскіх цэркваў, членам духоўнай кансісторыі, правадзейным членам духоўнай акадэміі. З 1832 г. выконваў абавязкі обер-свяшчэнніка арміі i флоту (з 1858 г. – галоўны святар арміі i флоту), з’яўляўся членам Сінода і камісіі духоўных вучылішчаў. Абраны таксама ганаровым членам Казанскай духоўнай семінарыі і правадзейным членам канферэнцыі Санкт-Пецярбургскай духоўнай акадэміі.

В.І. Кутневіч стварыў фундамент школы “веруючага розуму”, якая стала ядром духоўна-акадэмічнай філасофіі. Свае меркаванні ён абгрунтаваў у творах “Рассуждение, в котором противу новейших вольнодумцев доказывается, что Моисей точно существовал” (1808), “О книге Бытия” (1814) і інш. Як галоўны святар арміі і флоту шмат увагі надзяляў распаўсюджванню праваслаўя. Ён аўтар перакладу на нямецкую мову праваслаўнага катэхізіса (1840), кнігі “Наставления священнослужителям военных заведений касательно обращения воспитанников иудейского исповедания в христианскую веру” (1843). Захаваліся таксама тэксты падрыхтаваных ім пропаведзей і лекцый.

Памёр В.І. Кутневіч 2 красавіка 1866 года.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2017 г.