Гаўрыла Мікалаевіч Верасаў, вядомы тэарэтык і прапагандыст шахмат, нарадзіўся ў Мінску ў сям’і журналіста. Пасля заканчэння сярэдняй школы ў 1929 г. працаваў на будоўлях Магілёва і Мінска, быў рабочым на заводзе. У 1933 г. паступіў на фізіка-матэматычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта. Праз год перавёўся на завочнае аддзяленне і ўладкаваўся шахматным аглядальнікам у рэспубліканскую газету «Звязда» і польскую «Sztandar Wolnosci» («Штандар вольнасці»). У чэрвені 1941 г. Г. Верасаў добраахвотнікам пайшоў на фронт. Служыў пасыльным медсанбата, літаратурным супрацоўнікам армейскай газеты «Ворошиловский залп» (7-я гвардзейская стралковая дывізія). У кастрычніку 1941 г. быў цяжка паранены. Да сакавіка 1942 г. лячыўся ў шпіталі, потым ваяваў на Калінінскім фронце. За ўдзел у баявых аперацыях каля г. Холм (Наўгародская вобласць) атрымаў баявую ўзнагароду. Службу працягваў у рэдакцыі газеты «Советский гвардеец» (2-гі стралковы гвардзейскі корпус), у палітычным аддзеле 39-й арміі. Скончыў курсы ўдасканалення каманднага саставу ў г. Калінін. У пачатку 1944 г. быў накіраваны ў распараджэнне Беларускага штаба партызанскага руху. З кастрычніка 1944 г. па май 1945 г. Г. Верасаў з’яўляўся прадстаўніком Савета Народных Камісараў БССР і Народнага камісарыята замежных спраў пры Польскім Камітэце Нацыянальнага Вызвалення па пытаннях эвакуацыі і рэпатрыацыі. Пры яго садзейнічанні многія суайчыннікі вярнуліся з Польшчы ў Беларусь, а палякі выехалі з заходніх абласцей (Гродзенскай і Брэсцкай) на радзіму. У 1948 г. Г. Верасаў паступіў у Акадэмію грамадскіх навук пры ЦК КПСС. У 1951 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «СССР и борьба народно-демократической Польши за западные земли». Пасля заканчэння акадэміі з 1952 па 1958 г. з’яўляўся старшынёй праўлення Беларускага таварыства культурных сувязей з замежжам. У лютым 1955 г. выбраны дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР. Уваходзіў у камісію па замежных справах Вярхоўнага Савета БССР і быў членам камісіі па справах ЮНЕСКА. У 1972 г. атрымаў званне «Заслужаны работнік культуры БССР».

Дзейнасць Г. Верасава вызначалася шматграннасцю. Ён актыўна ўдзельнічаў у грамадскім жыцці краіны, займаўся навуковай і педагагічнай працай. З 1958 па 1960 г. быў старшым навуковым супрацоўнікам у Інстытуце гісторыі Акадэміі навук БССР, у 1950-я гг. выкладаў новую гісторыю ў Рэспубліканскай партыйнай школе, з 1963 па 1974 г. з’яўляўся дацэнтам Мінскага педагагічнага інстытута замежных моў. Аднак перш за ўсё Гаўрыла Мікалаевіч быў шахматыстам. Яшчэ ў студэнцкія гады ў 1933 г. ён заняў першае месца ў турніры ў Мінску. У 1934 г. на чэмпіянаце СССР у Ленінградзе ў адной з партый атрымаў перамогу над вядомым гросмайстрам Р. Левенфішам. Пяць разоў – у 1936, 1939, 1941, 1958 і 1963 гг. – Г. Верасаў заваёўваў званне чэмпіёна рэспублікі. Яго гульня здзіўляла глыбокімі задумамі, скрупулёзным аналізам, фундаментальнымі распрацоўкамі. Як член каманды БССР удзельнічаў у чэмпіянатах СССР і міжнародных спаборніцтвах. У 1949 г. атрымаў званне міжнароднага майстра. Шмат зрабіў Г. Верасаў для распаўсюджання і арганізацыі шахматнага руху ў Беларусі: пісаў кнігі, вёў рубрыкі ў перыядычных выданнях, займаўся складаннем шахматных задач. Дзякуючы яму ў цяжкі пасляваенны час шахматысты атрымалі клуб у Мінску, а пазней – Палац шахмат і шашак. Некалькі разоў Г. Верасаў выбіраўся старшынёй Прэзідыума шахматнай федэрацыі БССР і членам Прэзідыума Усесаюзнай шахматнай федэрацыі. Яго імем названы пачатак у адным з дэбютаў ферзевых пешак, адна з сістэм у сіцыліянскай абароне.

МАтэрыял падрыхтаваны ў 2022 г.