Аляксей Гаўрылавіч Антонаў нарадзіўся ў сялянскай сям’і вёскі Вымна Віцебскага раёна. Пасля заканчэння сярэдняй школы вучыўся ў Віцебскім медыцынскім інстытуце (цяпер Віцебскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт). Вучобу перапыніла Вялікая Айчынная вайна. Аляксей Антонаў быў актыўным удзельнікам падпольнага і партызанскага руху. Пасля вызвалення Віцебшчыны летам 1944 г. стаў чырвонаармейцам, ваяваў на Ленінградскім, 1-м і 2-м Прыбалтыйскіх франтах, прымаў удзел у Рыжскай і Мемельскай наступальных аперацыях, баях па ліквідацыі Курляндскай групоўкі вермахта.

Пасля дэмабілізацыі Аляксей Антонаў прадоўжыў навучанне ў Мінскім медыцынскім інстытуце. Пасля атрымання дыплома ў 1948 г. узначаліў медыцынскі ўчастак у вёсцы Высачаны Лёзненскага раёна. Санітарна-эпідэміялагічная абстаноўка ў Высачанскім сельсавеце была адной з самых складаных: мясцовая бальніца ўяўляла сабой напаўразбураны будынак, у якім размяшчаліся дзве палаты на 10 ложкаў. На працягу дзясятка гадоў Аляксей Гаўрылавіч Антонаў заставаўся адзіным урачом свайго ўчастка. Яму дапамагалі тры медыцынскія сястры і санітарка.

У 1958 г. бальніца атрымала некалькі медыцынскіх работнікаў, а А.Г. Антонаў стаў галоўным урачом. Дзякуючы яго намаганням праз некаторы час Высачанская бальніца размясцілася ў сучасным будынку, дзе былі адкрыты радзільнае, тэрапеўтычнае, дзіцячае і хірургічнае аддзяленні, водалячэбніца, фізіятэрапеўтычны і рэнтгеналагічны кабінеты, дзіцячая кансультацыя і амбулаторыя. Да сярэдзіны 1970-х гг. на землях бальнічнай падсобнай гаспадаркі вырошчвалася гародніна, бульба і кармавыя культуры. У прысядзібным садзе расло больш за 200 пладовых дрэў.

Як старшыня камісіі раённага савета па ахове здароўя Аляксей Гаўрылавіч дамогся пераводу ўсіх фельчарска-акушэрскіх і медычных участкаў раёна ў спецыяльна падрыхтаваныя памяшканні, спрыяў значнаму палепшэнню санітарнага стану жывёлагадоўчых ферм саўгасаў “Выдрэя”, “Высачаны” і “Крынкі”, а таксама жыллёва-побытавых умоў жыхароў Крынкаўскага сельсавета.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 кастрычніка 1978 г. за вялікія заслугі ў развіцці аховы здароўя Аляксею Гаўрылавічу Антонаву было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля “Серп і Молат”.

Аляксей Гаўрылавіч Антонаў прымаў актыўны ўдзел у грамадскім жыцці: выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларускай ССР 10-га склікання (1980–1985), Лёзненскага раённага і Крынкаўскага сельскага Саветаў дэпутатаў працоўных, шмат разоў прымаў удзел у абласных прафсаюзных канферэнцыях, быў дэлегатам XVII з’езда прафсаюзаў СССР (1982).

Аляксей Гаўрылавіч карыстаўся заслужаным аўтарытэтам у насельніцтва і медыцынскіх работнікаў раёна, прыкладаў шмат намаганняў, каб захаваць памяць пра воінаў і аднавяскоўцаў, якія загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны.

Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна (1961; 1978), ордэнам Айчыннай вайны ІІ-й ступені (1985), медалямі, у тым ліку “За баявыя заслугі” (1945). У 1968 г. А.Г. Антонаў атрымаў ганаровае званне “Заслужаны ўрач Беларускай ССР”, быў адзначаны Ганаровай граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР, нагрудным знакам “Выдатнік аховы здароўя”.

У горадзе Лёзна на Алеі Славы ўсталявана стэла ў гонар Героя. У горадзе Лёзна на Алеі Славы ўсталявана стэла ў гонар Героя. Яму прысвечаны дакументальны фільм “Доктор из нашей деревни” творчага аб’яднання “Экран”.

Пераклад 2021 г. матэрыялаў інтэрнэт-праекта “Герои страны”.