Давід Сарноў нарадзіўся ў невялікім мястэчку Вузляны Ігуменскага павета Мінскай губерні (цяпер в. Узляны Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці) у сям’і рамесніка, якая з першай хваляй эміграцыі перабралася ў ЗША. Вучобу ў вячэрняй школе Давід сумяшчаў з працай кур’ера, разносчыка газет, пеўчага ў сінагозе. Хлопчык вельмі цікавіўся рознай тэхнікай, асабліва захапляўся тэлеграфнымі апаратамі. Для таго каб бліжэй пазнаёміцца з іх устройствам, самастойна вывучыў розныя канструкцыі тэлеграфа, азбуку Морзе, засвоіў майстэрства перадачы паведамленняў. У 1906 г. ён уладкаваўся пасыльным у “Кампанію бяздротавага тэлеграфа Марконі” ў Нью Ёрку і ўжо праз два гады стаў самым маладым радыёаператарам, а потым кіраваў адной з чатырох наземных радыёстанцый Г. Марконі.

У красавіку 1912 г. Д. Сарноў стаў вядомы на ўсю Амерыку. Ён быў тым тэлеграфістам, які першым прыняў радыётэлеграму з церпячага бедства “Тытаніка” і перадаў каардынаты лайнера ўсім бліжэйшым суднам. Дэвід Сарноў на працягу трох сутак амаль безперапынна падтрымліваў сувязь з караблямі-выратавальнікамі. Вопытнага тэлеграфіста заўважылі, і ў 1919 г. запрасілі ў Радыёвяшчальную карпарацыю Амерыкі. Працуючы там, Д. Сарноў звярнуўся да сваёй ранейшай ідэі – правесці радыё ў кожны дом. Для гэтага прапанаваў выпускаць адмысловыя “музычныя скрынкі”, што давалі магчымасць слухаць паведамленні радыёстанцый. Хутка яны ператварыліся ў звычайныя прадметы хатняга ўжытку і сталі ў далейшым асновай для ўсіх наступных радыёпрыёмнікаў. Вялікая папулярнасць радыё прывяла да стварэння ў 1926 г. Нацыянальнай радыёвяшчальнай кампаніі (NBC) – першай амерыканскай цэнтралізаванай радыёвяшчальнай сеткі, заснавальнікам якой стаў Д. Сарноў. У 1930 г. ён атрымаў пасаду прэзідэнта кампаніі і адразу пачаў займацца новым кірункам яе дзейнасці – перадачай відэасігналу. У хуткім часе былі арганізаваны рэгулярныя даследаванні у гэтым напрамку, якія ў 1939 г. ператварыліся ў тэлевяшчанне на тэрыторыі ЗША.

У пачатку Другой сусветнай вайны Д. Сарноў прызначаны экспертам арміі ЗША па сувязі і памочнікам прэзідэнта па пытаннях радыёкамунікацый. Ён удзельнічаў у стварэнні сістэмы вяшчання на дзясяткі краін свету (радыёстанцыя “Голас Амерыкі”), першых прыбораў начнога бачання і радараў. За заслугі перад арміяй атрымаў ваенны ордэн і званне брыгаднага генерала ў 1944 г.

Пасля вайны Д. Сарноў займаўся распаўсюджваннем тэлебачання. Ён быў абраны ганаровым доктарам Калумбійскага, Нью-Ёркскага і іншых універсітэтаў. Пад яго кіраўніцтвам была створана сістэма каляровага тэлебачання, сумяшчальная з чорна-белай (1949), зроблены запіс тэлевізійнай перадачы на магнітную відэастужку (1956), зняты першы тэлевізійны мастацкі фільм (1964). Ён удзельнічаў у стварэнні сістэм касмічнай сувязі і камп’ютэрызацыі ЗША. У 1959 г. Міжнародны інстытут інжынераў-электрыкаў заснаваў прэмію імя Д. Сарнова, якая прысуждаецца за дасягненні ў галіне электронікі.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2016 г.