У 1978 г. з мэтай захавання леса-балотных экалагічных сістэм, лекавых раслін і дзікіх жывёл, многія з якіх занесены ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь, а таксама арганізацыі рацыянальнай нарыхтоўкі лекавай сыравіны ў Драгічынскім раёне Брэсцкай вобласці быў створаны біялагічны заказнік рэспубліканскага значэння. У гэтым жа годзе тэрыторыя была аб'яўлена батанічнай, у 2007 г. заказнік рэфармаваны ў ландшафтны. «Радастаўскі» знаходзіцца на ўзвышаным месцы з высотамі каля 150 м. Агульная плошча складае 6685 га. На паўночным захадзе мяжуе з рэспубліканскім ландшафтным заказнікам «Званец».

Заказнік «Радастаўскі» ўключае нізінныя і пераходныя адкрытыя балоты, пераўвільготненыя альховыя і бярозавыя лясы, дубровы. У раслінным пакрове дамінуюць лясныя згуртаванні, якія займаюць 87 % яго агульнай плошчы (пераважаюць хвойнікі). На вяршынях бугроў растуць хваёвыя бары, па схілах – з дамешкамі асіны, дуба, вольхі. Сустракаюцца бярэзнікі (24 %), чорнаалешнікі (19 %) з дамешкамі асіны, дуба, граба, ясеня, а таксама дубровы (1,4 %). Чарнічнікі займаюць 19 % тэрыторыі, журавіннікі – 3 %. Сярод раслін ёсць віды, занесеныя ў Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь: венерын чаравічак сапраўдны, зубніца клубняносная, касацік сібірскі, лілея кучаравістая і інш. З лекавых распаўсюджаны буквіца, валяр'ян, багун, лотаць, шабельнік і ўвярэднік балотныя, святаяннік плямісты і прадзіраўлены, ландыш майскі, талакнянка, крушына ломкая і інш. У межах заказніка водзяцца 13 відаў рэдкіх дзікіх жывёл, занесеных у Чырвоную кнігу Рэспублікі Беларусь: грабеньчаты трытон, балотная чарапаха, чорны бусел, малы і вялікі падворлікі, драч, шэры журавель, філін, беласпінны дзяцел і інш.

Па перыметры заказніка цякуць некалькі каналаў. З усходу да яго прымыкае пабудаваны ў 1905–1910 гг. Белаазерскі канал і Белае возера, якія вызначаюць гідралагічны рэжым яго тэрыторыі. На асобных участках канала да цяперашняга часу захаваліся берагавыя падпорачныя канструкцыі з дубу і элементы шлюзавых збудаванняў канца ХIХ – пачатку ХХ ст. На тэрыторыі «Радастаўскага» знаходзяцца помнікі археалогіі (курганныя могільнікі, стаянкі старажытнага чалавека). Амаль да канца 1950-х гг. у заходняй і паўночнай яго частках на мінеральных «астравах» існавалі шматлікія хутары, адкрытыя ўчасткі асаковых балот пракошваліся, было шырока распаўсюджана бортніцтва.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2018 г.