Маёнтак Вердамічы ў Ваўкавыскім павеце Навагрудскага ваяводства (цяпер аграгарадок у Свіслацкім раёне Гродзенскай вобласці) вядомы з 1567 г. як валоданне Трызнаў. Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай ён увайшоў у склад Расійскай імперыі. У 1817 г. быў набыты Юльянам Талочкам, які на паўднёвай ускраіне пабудаваў сядзібу. Месца стала родавым гняздом і заставалася ва ўладанні яго нашчадкаў да 1939 г.

Кампазіцыйным цэнтрам сядзібы з’яўляўся мураваны палац, узведзены па меркаванні даследчыкаў каля 1830 г. Да двухпавярховай цэнтральнай часткі з чатырма калонамі і лесвіцай у наступныя гады дабудаваны два крылы і квадратная чатырох’ярусная вежа, у выніку чаго будынак набыў 99 пакояў. Перад паўднёвым фасадам знаходзіўся круглы ў плане парадны двор. Палац быў абстаўлены мэбляй эпохі рэнесансу і меў вялікую калекцыю твораў мастацтва. У гады Першай сусветнай вайны палац згарэў і больш не аднаўляўся. Аб яго знешнім выглядзе можна даведацца па малюнку Н. Орды і фотаздымках пачатку XX ст.

Пейзажны парк сядзібы ствараўся ў некалькі этапаў. Вядома, што агароджа з пляскатага каменю вакол парку і частка ліпавай алеі ў ім больш старыя, яшчэ з XVIII ст. Аўтарам планіроўкі парку ў ХІХ ст. быў архітэктар І. К. Плотнікаў. Парк займаў роўную, месцамі паніжаную тэрыторыю плошчай каля 12 га. Ад мураванай уязной брамы разыходзіліся цэнтральная і кальцавыя алеі, абсаджаныя ліпамі. Абапал цэнтральнай алеі знаходзіліся дзве вялікія паляны. У кампазіцыі парку выкарыстоўваліся прыёмы паступовага раскрыцця пейзажу, улічваліся асаблівасці дрэў па афарбоўцы ў розныя поры года, формы іх крон, хуткасць росту і інш. Гэта надавала паркавым краявідам асабліва маляўнічы каларыт. Тут налічвалася больш за 40 відаў дрэў і хмызнякоў, у тым ліку экзатычныя: дуб шарлахаўскі, клёны (чырвоны, серабрысты, ясенялісты), явар і яго пурпуровая форма, хвоя веймутава, лістоўніца еўрапейская, лістоўніца польская, туя заходняя і інш. У паўднёвай частцы парку размяшчаўся круг для выездкі коней, абсаджаны фармаванымі грабамі. З паўночнага захаду і паўночнага ўсходу парк абмяжоўвала складаная сістэма вадаёмаў замкнёнага тыпу, акружаная таполямі. Водная сістэма ўключала ручай, канал і вадаёмы рознай велічыні, што пратокамі злучаліся паміж сабой і р. Рось. Цэнтральнае месца займала сажалка плошчай 1 га, дзе мелася выспа з перакідным мостам.

Акрамя палаца і парку на тэрыторыі сядзібы былі і іншыя пабудовы: два флігеля, кузня, свіран, спіртзавод, лядоўня. Крыху далей знаходзіліся могілкі з капліцай-пахавальняй. У нашы дні знайсці былую сядзібу Талочкаў няпроста. Ад яе захаваліся капліца, рэшткі гаспадарчых пабудоў і парк, які амаль ператварыўся ў лес. Пастаянная сувязь з лесам дае магчымасць міграцыі жывёл. Тут водзіцца вялікая колькасць паркавых і лясных птушак, сустракаюцца бабры, зайцы, куніцы, лісы, у сажалках – некалькі відаў рыб. У 1963 г. Вердаміцкі парк аб’яўлены батанічным помнікам прыроды рэспубліканскага значэння і ў складзе рэшткаў сядзібы ўнесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2023 г.