Мікалай Дзмітрыевіч Лукічаў нарадзіўся ў в. Шчыпанава Кавернінскага павета Кастрамской губерні (цяпер в. Шчыпанава, Сакольскі р-н, Іванаўская вобласць).

Вучыўся ў педагагічным вучылішчы (1939), г. Горкі. 14.04.1940 г. – прызваны для службы ў РСЧА Сормаўскім РВК, г. Горкі. 30.06.–01.08.1941 гг. – прымаў удзел у баях у р-не гг. Барысава, Оршы і Смаленска. 01.08.–20.08.1941 г. – быў у палоне ў г. Смаленску, Віцебску і Докшыцах, здзейсніў уцёк. 20.12.1942 г. – далучыўся да партызанскага атрада партызанскай брыгады “Жалязняк”, Бягомльскі р-н, Мінская вобл. 20.12.1942–15.09.1943 гг. – камандзір аддзялення 1-га атрада партызанскай брыгады “Жалязняк”, 15.09.1943–22.02.1944 гг. – памочнік камандзіра ўзвода 1-га атрада партызанскай брыгады “Жалязняк”. У снежні 1943 г. удзельнічаў у баях па разгроме варожых гарнізонаў у м. Даўгінава, Докшыцы, вёсках Варлань, Пустаселле і інш., у баі за дарогу Лепель – Докшыцы. Таксама ў заслугі Лукічову запісаны знішчэнне маста каля в. Нябышына Докшыцкага р-на Віцебскай вобл. і знішчэнне 35 рэек на шляху Маладзечна – Полацк у час “рэйкавай вайны”. 22.02–21.07.1944 гг. – камандзір па асаблівых даручэннях пры штабе партызанскай брыгады “Жалязняк”. З 01.08.1947 г. па ліпень 1949 г. – бібліятэкар Дзяржбібліятэкі БССР.

Узнагароды: медаль “Партызану Айчыннай вайны” І ст. (01.08.1944).