Беларускі вучоны-фізік Яўген Міхайлавіч Лабанаў нарадзіўся ў с. Храшчоўка Самарскай вобласці (Расія). У 1938 г. скончыў Ленінградскі ўніверсітэт. Быў удзельнікам Вялікай Айчыннай вайны. У 1948–1957 гг. вучыўся ў аспірантуры, пасля працаваў навуковым супрацоўнікам Ленінградскага фізіка-тэхнічнага інстытута. З 1958 г. загадваў аддзелам і лабараторыяй, пазней стаў намеснікам дырэктара Інстытута ядзернай фізікі Акадэміі навук Узбекістана. У канцы 1960-х гг. Я.М. Лабанаў пераехаў у Мінск, дзе да 1976 г. загадваў лабараторыяй актывацыйнага аналізу Інстытута фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў Акадэміі навук Беларусі, адначасова ў 1969–1974 гг. працаваў на кафедры эксперыментальнай і тэарэтычнай фізікі Мінскага педагагічнага інстытута. У 1968 г. стаў прафесарам, доктарам фізіка-матэматычных навук, у 1969 г. – членам-карэспандэнтам Акадэміі навук Беларусі.

Працы вучонага прысвечаны даследаванню ўздзеяння ядзернага выпраменьвання на паўправадніковыя прыборы. Фізік распрацаваў высокадчувальныя і экспрэсныя метады нейтронна-актывацыйнага аналізу для вызначэння мікрапрымесі ў чыстых і звышчыстых матэрыялах, мікраэлементаў у глебах і біялагічных аб'ектах. Стварыў радыеізатопныя прыборы для вымярэння шчыльнасці розных асяроддзяў, кантроля аўтаматызацыі тэхналагічных працэсаў у прамысловасці будаўнічых матэрыялаў. Распрацаваў метады аналізу саставу мінералаў, руд і горных парод, метады расшыфроўкі складаных гама-спектраў з прымяненнем ЭВМ.

Яўген Міхайлавіч Лабанаў з'яўляецца аўтарам больш за 340 навуковых прац, у тым ліку двух манаграфій. Сярод работ вылучаюцца «Активационный анализ в условиях геологических скважин» (1963, у суаўтарстве з А.П. Новікавым, А.А. Хайдаравым), «Технический контроль с помощью ядерных излучений» (1970), « Радиоизотопные приборы в промышленности строительных материалов» (1973, у суаўтарстве) і інш. Вучоны ўзнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі, медалямі.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2013 г.