Аляксандр Мацвеевіч Жырмунскі нарадзіўся ў г. Чэмбар Пензенскай губерні (цяпер г. Бялінскі, Расія) у сям'і правізара. Пасля заканчэння гімназіі ў г. Петрапаўлаўску паступіў на прыродазнаўчы факультэт Парыжскага ўніверсітэта. З 1908 г. працягваў адукацыю на фізіка-матэматычным факультэце Імператарскага Маскоўскага ўніверсітэта. Навуковай работай пачаў займацца ў студэнцкія гады. У 1912–1913 гг. праводзіў геалагічныя даследаванні ў басейні р. Унжы (левы прыток р. Волгі). З 1914 па 1915 г. А.М. Жырмунскі працаваў у Маскоўскім сельскагаспадарчым інстытуце і вывучаў залежы фасфарытаў у Вяцкай губерні. Атрыманыя вынікі апублікаваў у «Отчете о геологическом исследовании залежей фосфоритов в Слободском уезде Вятской губернии (Бассейн р. Кобры и р. Вятки)» (1918). У 1915 г. быў накіраваны ва Упраўленне гідратэхнічных работ па абслугоўванні Заходняга фронту, дзе праводзіў кансультацыі па буравых работах, займаўся зборам і апрацоўкай даведачных матэрыялаў па гідралогіі Смаленскай, Віцебскай, Магілёўскай і Мінскай губерняў. Пазней вынікі праведзеных даследаванняў вучоны надрукаваў у рабоце «Подземные воды Западного края» (1927). У 1917 г. ён загадваў Геалагічным кабінетам пры Упраўленні гідратэхнічных работ Каўказскага фронту. У 1918–1928 гг. працаваў геолагам у Маскоўскім аддзяленні Геалагічнага камітэта, адначасова выкладаў геалогію і палеанталогію ў Маскоўскай горнай акадэміі, праводзіў таксама геалагічную здымку заходняй палавіны 44-га ліста і часткі 28-га лістоў дзесяціверставай геалагічнай карты Еўрапейскай Расіі, прымаў удзел у гідрагеалагічнай здымцы, арганізаванай Народным камісарыятам земляробства РСФСР. Праведзеныя А.М. Жырмунскім даследаванні сталі асновай некалькіх навуковых работ: «Основные черты тектоники Западного края» (1919), «О возможности нахождения залежей бурого угля в Дорогобужском районе» (1921), «Результаты обработки гидрогеологических материалов по некоторым губерниям Западного края» (1922), «О классификации подземных вод» (у суаўтарстве, 1928), «Геологический очерк БССР и Западной области РСФСР» (1930), «Юго-западная четверть 44-го листа Общей геологической карты Европейской России» (з дадаткам «Описание обнажений»,1931), «Юго-восточная четверть 28-га листа Общей геологической карты Европейской части СССР» (1932). З 1928 г. А.М. Жырмунскі працаваў у Леніградзе, дзе быў выбраны старшым геолагам Геалагічнага камітэта, пасля яго рэарганізацыі ў 1929 г. ва Усесаюзным навукова-даследчым геалагічным інстытуце (УСЕГЕІ). У гэты час вучоны займаўся чацвярцічнай геалогіяй, аб чым сведчыць шэраг апублікаваных работ: «О границе плиоцена и постплиоцена» (1928), «К вопросу о границах оледенений на русской равнине» (1929), «Основные вопросы стратиграфии четвертичных отложений», «Сопоставление схем по геологии антропогена» і «Опыт сопоставления западно-европейских и русских схем по геологии антропогенной эры» (1930), «Новые данные по тектонике, геоморфологии и стратиграфии четвертичных отложений БССР и Западной области РСФСР» (1934).

15 кастрычніка 1936 г. А.І. Жырмунскі быў выбраны членам-карэспандэнтам Акадэміі навук БССР. Ён узначальваў Інстытут геалогіі і гідрагеалогіі АН БССР і загадваў кафедрай геалогіі ў Беларускім дзяржаўным універсітэта імя У.І. Леніна. У 1938 г. вярнуўся ў Леніград, дзе працаваў старшым спецыялістам-гідролагам у Дзяржаўным гідралагічным інстытуце, з 1940 г. старшым навуковым супрацоўнікам ва УСЕГЕІ. У перыяд Вялікай Айчыннай вайны знаходзізіўся ў эвакуацыі ва Уфе, дзе займаў пасаду начальніка Шафранскай геолагаразведачнай партыі Башкірскага ўпраўлення. У 1943 г. абараніў дысертацыю на тэму «Основные черты тектоники и геоморфология западного края Центрально-Российской платформы» і праз год стаў і доктарам геолага-мінералагічных навук, прафесарам. У 1943–1945 гг. А.М. Жырмунскі займаў пасаду старшага інжынера ў Камітэце па справах геалогіі пры Савеце Народных Камісараў СССР і адначасова з'яўляўся навуковым кіраўніком геалагічнай групы Акадэміі навук БССР. На тэрыторыі Беларусі праводзіў даследаванні па гідрагеалогіі, чацвярцічнай геалогіі, геамарфалогіі і тэктоніцы. У 1947 г. апублікаваў у часопісе «Известия Академии наук БССР» артыкул «Гипотеза нефтяного кольца вокруг Центрально-Российской платформы», у якой выказаў меркаванне аб неглыбокім заляганні нафты ў Беларусі, што пазней пацвердзілася бурэннем геолагаразведачных свідравін. На працягу некалькіх наступных гадоў А.М. Жырмунскі кіраваў тэматычнымі работамі ў Ленінградскім геалагічным упраўленні. У 1948 г. выйшаў на пенсію, аднак навуковую працу не пакінуў. Ён прымаў удзел нарадах і канферэнцыях, шмат друкаваўся. Аляксандр Мацвеевіч Жыромскі памёр 9 мая 1970 г.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2017 г.