Фільмы Льва Уладзіміравіча Голуба ўвайшлі ў лік лепшых здабыткаў беларускага кінематографа. Ён не толькі валодаў майстэрствам рэжысуры, але і праявіў сябе як таленавіты педагог і выхавальнік.

Нарадзіўся Л.У. Голуб у Екацярынаславе (цяпер Днепрапятроўск). Скончыў Дзяржаўны тэхнікум кінематаграфіі ў Маскве (1928). Працаваў рэжысёрам-дакументалістам на кінастудыях Масквы, Алма-Аты, Новасібірска, дзе ствараў навукова-папулярныя, дакументальна-хранікальныя і вучэбныя фільмы. Першыя мастацкія кінастужкі «Шчаслівыя кольцы» (1929) і «Песня пра першую дзяўчыну» (1930) былі прадстаўлены на Маскоўскай студыі «Савкіно» з М. Садковічам. Затым працаваў на Адэскай (1934‒1937) і Кіеўскай (1937‒1939) кінастудыях. З 1939 г. яго працоўны і творчы шлях звязаны з кінастудыяй «Беларусьфільм».

Пачынаў рэжысёр з дакументальных фільмаў «Іван Пятровіч Паўлаў» (1940, Маснавукфільм), «Белавежская пушча» (1947), «Савецкая Беларусь» (1948), «Шчасце народа» (1949), першых кіначасопісаў «Піянер Беларусі». Яны вылучаліся праўдзівай жыццёвай атмасферай, цікавымі сітуацыямі і вобразамі, дакладнасцю перадачы бытавых дэталяў. Найбольшую вядомасць Леў Уладзіміравіч атрымаў як рэжысёр мастацкіх фільмаў для дзяцей і юнацтва. Сярод іх вылучаюцца «Дзеці партызана» (1954, сумесна з. М. Фігуроўскім), «Міколка-паравоз» (1957), «Вуліца малодшага сына» (1962), «Анюціна дарога» (1968) і інш. Вырашаныя ў прыгодніцкім жанры, фільмы вызначаюцца веданнем дзіцячай псіхалогіі, уменнем раскрыць мастацкія здольнасці юных выканаўцаў, сюжэтнай займальнасцю, яснасцю аўтарскай пазіцыі і трактоўкі вобразаў, цікавасцю выразнай формы. Героям уласцівы смеласць, знаходлівасць, любоў да Радзімы, імкненне да высакародных учынкаў. На першым плане яго кінастужак ‒ глыбокае развіццё характарыстык галоўных герояў. Асаблівую вядомасць атрымаў фільм «Дзяўчынка шукае бацьку» (1959, 1-я прэмія III Усесаюзнага кінафестывалю ў Мінску, 1960; прэмія Міжнароднага кінафестывалю ў Мар-дэль-Плата, Аргенціна, 1960; «Залатая пласцінка» і дыплом II Міжнароднага кінафестывалю ў Вічэнцы, Італія, 1965). Складаны шлях маленькай Лены да бацькі, партызанскага камандзіра, раскрывае тэму патрыятызму савецкага народа, яго гераізму ў гады Вялікай Айчыннай вайны, салідарнасці людзей у барацьбе з фашызмам. Карціна з’яўляецца сведчаннем росту вытворчай культуры беларускай кінастудыі і рэжысёрскага майстэрства Л.У. Голуба. У фільме «Пушчык едзе ў Прагу» (1965) праявілася ўменне рэжысёра на аснове прыгодніцкага сюжэта раскрыць важныя і значныя ідэі, прадэманстраваць герояў у незвычайных жыццёвых умовах. Прадстаўленне гістарычных падзей адбываецца праз дзіцячае ўспрыманне, бо ў цэнтры яго кінастужак заўсёды знаходзіцца лёс маленькага чалавека. У карціне «Паланэз Агінскага» (1971) выразна паказана драма, перажытая адораным хлопчыкам у гады вайны.

У 1968 г. рэжысёр стаў лаўрэатам прэміі Ленінскага камсамола Беларусі, а ў 1972 г. ‒ Дзяржаўнай прэміі БССР. У 1964 г. атрымаў ганаровае званне народнага артыста БССР.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2024 г.