Сімвалам беларускай аперэты з’яўляецца выдатная артыстка Наталля Віктараўна Гайда. Яе імя добра вядома не толькі ў нашай краіне, але і за мяжой. Глядач, пабываўшы на спектаклі з удзелам Н. Гайды, аказваецца зачараваным акцёрскай і жаночай абаяльнасцю, прыгожым і звонкім голасам, лёгкасцю, прыроднай пластычнасцю, зграбнасцю, грацыёзнасцю – усімі складальнікамі яе выключнага таленту.

Нарадзілася Н. Гайда ў Свярдлоўску (цяпер Екацярынбург, Расія). Прафесійную дзейнасць пачала ў сферы, далёкай ад мастацтва. Спачатку планавала звязаць сваё жыццё з юрыспрудэнцыяй і скончыла Свярдлоўскі юрыдычны інстытут імя Р.А. Рудэнкі. Аднак жаданне рэалізаваць свае творчыя магчымасці прывяло Н. Гайду ва Уральскую кансерваторыю імя М.П. Мусаргскага ў Свярдлоўску, якую скончыла ў 1966 г. Прызнанне да артысткі прыйшло даволі рана. Яшчэ студэнткай чацвёртага курса маладая спявачка пачала сцэнічную кар’еру ў Свярдлоўскам тэатры оперы і балета імя А.В. Луначарскага. За чатыры гады працы выканала больш за 10 оперных партый. Яна не толькі ўпэўнена спраўлялася са складанымі партыямі сапрана ў операх Дж. Вердзі, Дж. Расіні, М. Глінкі, але і дасканала валодала мастацтвам сцэнічнага пераўвасаблення.

У 1969 г. Н. Гайда прыняла запрашэнне ад Дзяржаўнага тэатра оперы і балета БССР і працягнула сваю прафесійную дзейнасць на яго сцэне. Здавалася б, наперадзе – доўгае і паспяховае творчае жыццё опернай спявачкі, але артыстка абрала іншы шлях. Яе лёгкае лірыка-каларатурнае сапрана як нельга лепш падыходзіць для аперэты, менавіта ў гэтым жанры для Н. Гайды адкрываліся самыя шырокія творчыя перспектывы. Таму ў 1970 г. прыняла рашэнне перайсці ў нядаўна створаны Дзяржаўны тэатр музычнай камедыі БССР. Менавіта на яго сцэне дасягнула поспеху, вядомасці і прызнання, стаўшы зоркай беларускай аперэты. У шырокім творчым рэпертуары артысткі – больш за сорак вядучых партый у класічных аперэтах, музычных камедыях і мюзіклах. Яна стварыла цэлую галерэю яркіх, каларытных, запамінальных вобразаў – бліскучая Сільва (“Сільва” І. Кальмана), гордая, спакойная Адэта (“Баядэра” І. Кальмана), няўрымслівая Чаніта (“Пацалунак Чаніты” Ю. Мілюціна), пранікнёная Ганна Главары (“Вясёлая ўдава” Ф. Легара), велікасвецкая Эліза Дулітл (“Мая цудоўная лэдзі” Ф. Лоу), дасціпная Разалінда (“Лятучая мыш” І. Штрауса), страсная, парывістая Зорыка (“Цыганскае каханне” Ф. Легара), вулічная кветачніца Віялета (“Фіялка Манмартра” І. Кальмана) і інш. Яркія вакальныя даныя, тонкая музычнасць і драматычны талент дазволілі Н. Гайдзе ахапіць у сваім рэпертуары лепшыя творы класічнай і сучаснай музычнай камедыі. Асобную і значную старонку ў творчай біяграфіі актрысы займаюць вобразы, створаныя ў музычных спектаклях беларускіх кампазітараў. Яе гераіні розныя, але ёсць нешта агульнае, што збліжае мужную падпольшчыцу Ірыну («Пяе “Жаваранак”» Ю. Семянякі), бойкую, гарэзлівую Паўлінку (“Паўлінка” Ю. Семянякі), каварную герцагіню Мальбара (“Шклянка вады” У. Кандрусевіча), гордую Эпіфанію (“Мільянерка” Я. Глебава), таленавітую, але незадаволеную асабістым жыццём Джулію Ламберт (“Джулія” У. Кандрусевіча), дасціпную Насцю (“Несцерка” Р. Суруса), рамантычную Кацю (“Тыдзень вечнага кахання” Ю. Семянякі). Гэта ролі самага рознага характару – лірычныя, камедыйныя, драматычныя. Гераіні поўныя жаночай чароўнасці, з пачуццём уласнай годнасці, гатовыя да самаахвярнасці. Пры гэтым актрыса нідзе не паўтараецца, не дубліруе ў новай партыі свае ранейшыя прыёмы і сцэнічныя напрацоўкі.

Талент і майстэрства Н. Гайды запатрабаваныя не толькі на сцэне Беларускага дзяржаўнага акадэмічнага музычнага тэатра. Яна з поспехам рэалізуе сябе ў якасці драматычнай актрысы на іншых тэатральных пляцоўках. Свой багаты прафесійны вопыт і вакальнае майстэрства артыстка на працягу больш за 20 гадоў перадае вучням. У якасці педагога па вакале супрацоўнічала з Уральскай дзяржаўнай кансерваторыяй імя М.П. Мусаргскага, Беларускай дзяржаўнай акадэміяй музыкі імя А.В. Луначарскага, Беларускай дзяржаўнай акадэміяй мастацтваў, Беларускім дзяржаўным універсітэтам культуры і мастацтваў. Наталля Гайда таксама займаецца грамадскай дзейнасцю: абіралася дэпутатам раённага і гарадскога саветаў дэпутатаў, была членам Рэспубліканскага грамадскага савета па справах культуры і мастацтва пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, з’яўляецца членам Прэзідыума Беларускага саюза тэатральных дзеячаў і Камітэта па Дзяржаўных прэміях Рэспублікі Беларусь.

За высокае выканальніцкае майстэрства і значны ўклад у развіццё беларускага музычнага мастацтва народная артыстка ўзнагароджана ордэнамі “Знак пашаны” (1986) і Францыска Скарыны (2011). Стала ўладальніцай вышэйшай узнагароды Беларускага саюза тэатральных дзеячаў “Крыштальная Паўлінка” (1992), лаўрэатам прэміі імя Л.П. Александроўскай (1992), а таксама нацыянальнага фестывалю “Музыка і тэатр”, многіх міжнародных фестываляў. У 1998 г. па прызнанні Сусветнага біяграфічнага цэнтра (Кембрыдж) названа Чалавекам года.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2014 г.