Восіп Васільевіч Баранецкі нарадзіўся на Гродзеншчыне ў дваранскай сям’і. Пачатковую адукацыю атрымаў у Беластоцкай гімназіі, якую скончыў з сярэбраным медалём. У 1860 г. па парадзе бацькі паступіў на гісторыка-філалагічны факультэт Імператарскага Маскоўскага ўніверсітэта, аднак хутка расчараваўся ў абраным напрамку. Праз год перавёўся на прыродазнаўчае аддзяленне Імператарскага Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта, дзе засяродзіў сваю ўвагу на вывучэнні батанікі.

У 1866 г. В.В. Баранецкі закончыў універсітэт, атрымаў ступень кандыдата прыродазнаўчых навук і стаў працаваць ва ўніверсітэце кансерватарам батанічнага кабінета. Праз некаторы час быў пераведзены на пасаду стыпендыята для падрыхтоўкі да прафесарскага звання і ў 1870 г. абараніў магістарскую дысертацыю на тэму «Даследаванне дыёсмасу ў дачыненні яго да раслін». Гэта праца ў далейшым была надрукавана асобным выданнем і адзначана спецыяльнай Іванаўскай прэміяй Міністэрства асветы Расійскай Імперыі. У гэтым жа годзе малады вучоны быў накіраваны ў навуковую камандзіроўку ў Германію, праводзіў даследаванні ў лабараторыях Галле, Вюрцбурга, Лейпцыга. Пасля вяртання ў Расію ў 1873 г. абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Аб перыядычнасці сцякання соку травяністых раслін i прычынах гэтай перыядычнасці».

У 1873 г. В.В. Баранецкі ўзначаліў кафедру батанікі Імператарскага Кіеўскага ўніверсітэта імя святога Уладзіміра, якая пад яго кіраўніцтвам стала адной з самых аўтарытэтных у Расіі. Вучоны арганізаваў спецыяльную лабараторыю па вывучэнні анатоміі і фізіялогіі раслін, дзе займаўся вывучэннем здольнасці ганідый лішайнікаў да самастойнага жыцця і тоеснасць з некаторымі водарасцямі, упершыню выявіў спіральную будову храмасом у ядрах мацярынскіх клетак пылку ў традэсканцыі, вынайшаў i ўдасканаліў шэраг прылад для фізіялагічных даследаванняў (асмаметр, аўксанаметр). Прафесар Баранецкі – аўтар «Курса батанікі для студэнтаў медыцынскіх факультэтаў» (1879), шэрагу навуковых публікацый, надрукаваных у бюлетэнях Акадэміі навук, працах Кіеўскага таварыства даследчыкаў прыроды i іншых выданнях. Вучоны з’яўляўся адным з ініцыятараў і актыўных удзельнікаў з’ездаў расійскіх прыродазнаўцаў, быў абраны членам-карэспандэнтам Імператарскай Санкт-Пецярбургскай акадэміі навук (1897), старшынёй Кіеўскага таварыства даследчыкаў прыроды (1904).

У 1898 г. В.В. Баранецкі пакінуў кафедру батанікі i чытаў курс лекцый на медыцынскім факультэце Кіеўскага ўніверсітэта. У 1903 г. быў прызначаны дэканам фізіка-матэматычнага факультэта. За поспехі ў навуковай і педагагічнай дзейнасці В.В. Баранецкі быў узнагароджаны ордэнам святога Станіслава ІІ ступені (1879).

Памёр вучоны ў Кіеве ў 1905 г.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2018 г.