Ястржэмбскі Іван (Ян Фердынанд Львовіч) нарадзiўся ў фальварку Такліноў Рэчыцкага павета Мінскай губерні (цяпер Рэчыцкі раён Гомельскай вобласці) у шматдзетнай сям’і беззямельнага шляхцiца. Пасля атрымання хатняй адукацыі вучыўся ў школе базыльян, потым у Віленскім і Кіеўскім універсітэтах, у 1841 г. скончыў эканамічны факультэт Імператарскага Харкаўскага ўніверсітэта. Выкладаў палітэканомію і статыстыку ў Інстытуце корпуса інжынераў шляхоў зносін і Тэхналагічным інстытуце ў Санкт-Пецярбургу. У маі 1848 г. І. Ястржэмбскі пазнаёміўся з М. Петрашэўскім, які арганізаваў палітычны гурток (існаваў у 1845–1849 гг.), дзе праходзілі сходы (так званыя “пятніцы”) прадстаўнікоў рэвалюцыйна-дэмакратычнай інтэлігенцыі. Сярод яго ўдзельнікаў былі пісьменнікі Ф. Дастаеўскі і А. Салтыкоў-Шчадрын, паэты С. Дураў і А. Пляшчэеў, літаратурныя крытыкі А. Грыгор’еў і М. Данілеўскі, шмат студэнтаў. У хуткім часе І. Ястржэмбскі стаў актыўным членам гуртка М. Петрашэўскага: выступаў з дакладамі, чытаў лекцыі па палітэканоміі. Ён крытыкаваў тэорыю народанасельніцтва Т. Мальтуса, прапагандаваў ідэі Ш. Фур’е, А. Сміта, Д. Рыкарда і інш., падтрымліваў шэраг палажэнняў тэорыі французскага эканаміста Ж.Б. Сэя аб свабодным гандлі і уплыву прамысловасці на рост дабрабыту і магутнасці дзяржавы. Як большасць петрашэўцаў І. Ястржэмбскі адхіляў камунізм, які адмаўляў усякую ўласнасць, і крытыкаваў капіталізм за тое, што пры ім адбывалася збядненне многіх слаёў насельніцтва.

За сувязь з петрашэўцамі І. Ястржэмбскага ў маі 1849 г. арыштавалі і адправілі ў Аляксееўскі равелін Петрапаўлаўскай крэпасці. Праз некалькі месяцаў (3 студзеня 1850 г.) яго прыгаварылі да расстрэлу, але ў той жа дзень паводле канфірмацыі на Сямёнаўскім пляцы ў Санкт-Пецярбургу пакаранне замянілі на шэсць гадоў катаргі, куды І. Ястржэмбскага адправілі ў адной партыі з Ф. Дастаеўскім і С. Дуравым. Ён быў сасланы ў г. Тара (Табольская губерня), дзе працаваў чорнарабочым на вінакурным заводзе. Са жніўня 1856 г. знаходзіўся на пасяленні. У 1857 г. атрымаў дазвол вярнуцца на радзіму ў Рэчыцкі павет (да 1872 г. знаходзіўся пад наглядам паліцыі). У другой палове 1850-х гг. працаваў інжынерам на будаўніцтве шашы Масква – Варшава на тэрыторыі Магілёўскай губерні. У лютым 1874 г. І. Ястржэмбскаму дазволілі жыць у Маскве і Санкт-Пецярбургу. Пра тое, дзе праходзілі яго апошнія гады звестак амаль не захавалася. У “Беларускай энцыклапедыі” (т. 18, кн. 1, с. 312) паведамляецца, што І. Ястржэмбскі памёр “пасля 1883 г.”, дзе пахаваны невядома. У часопісе “Минувшие годы” (1908, № 1) былі надрукаваны яго мемуары.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2026 г.