Ян Антоні Пашакоўскі нарадзіўся каля мястэчка Шадаў Упіцкага павета Троцкага ваяводства (зараз Літва) у шляхецкай сям’і. Пачатковую адукацыю атрымаў у езуіцкай гімназіі ў г. Коўна (зараз Каўнас, Літва). Пасля заканчэння класу рыторыкі прыняў рашэнне ўступіць у ордэн езуітаў і прайшоў навіцыят у касцёле святога Ігнація ў Вільні (1700). Навучаўся ў Нясвіжскай педагагічнай семінарыі (1702–1703), у далейшым вывучаў тэалогію ў Віленскай езуіцкай акадэміі. Падчас педагагічнай практыкі ў акадэміі (1706–1709) паказаў сабе таленавітым настаўнікам. У 1713 г. Ян Антоні атрымаў святарскія пасвячэнні і быў накіраваны на выкладчыцкую дзейнасць. Працаваў настаўнікам паэтыкі i рыторыкі ў Коўна і Крожах (зараз Літва), выкладаў філасофію ў Вільні. Скончыўшы адукацыю і аскетычныя практыкі, Я.А. Пашакоўскі ў 1717 г. прайшоў урачыстую цырымонію ўступлення ў ордэн у Коўна. У 1721 г. святар абараніў доктарскую дысертацыю па філасофіі.

Наступныя гады жыцця Я.А. Пашакоўскага былі цесна звязаны з Нясвіжам. Ён з’яўляўся дырэктарам курса філасофіі і загадчыкам гаспадаркі ў Нясвіжскім калегіуме. З 1722 г. па запрашэнні Ганны Радзівіл (з роду Сангушак) быў выхавацелем яе малодшага сына Гераніма Фларыяна. Падчас службы ў Радзівілаў святар напісаў для свайго вучня шэраг падручнікаў, якія славіліся даступнасцю і простасцю выкладання матэрыялу. У 1735–1739 гг. Я.А. Пашакоўскі быў рэктарам Слуцкага калегіума. У далейшым узначальваў Нясвіжскі калегіум (1739–1742), выкладаў у ім французскую мову і ўсеагульную гісторыю, пасля 1742 г. з’яўляўся духоўнікам сям’і Радзівілаў і спаведнікам у Нясвіжскім касцёле святога Міхаіла.

У Нясвіжы Я.А. Пашакоўскі займаўся вывучэннем разнастайных рэлігійных накірункаў, пісаў трактаты i сачыненні багаслоўскага характеру, перакладаў з лацінскай мовы. Сярод твораў гэтага перыяду – “Гісторыя лютэрская” (1745), “Гісторыя кальвінская” (1747), “Гісторыя пра пачатак адступніцтва англіканскай царквы” (1748) і інш. Склаў таксама біяграфічны слоўнік езуітай Вялікага Княства Літоўскага. Галоўнай працай, якой святар прысвяціў каля 15 гадоў жыцця, стала стварэнне «Палітычных календароў». На працягу 1737–1749 гг. Я.А. Пашакоўскі склаў і выдаў у Вільні дваццаць нумароў календара, у якіх змясціў добра вывераныя i карысныя звесткі з гісторыі і культуры Беларусі i Літвы, даныя па геаграфіі і астраноміі, біяграфічныя звесткі, палітычныя навіны. Гэтыя выданні былі накіраваны на выхаванне чытачоў, пашырэнне іх ведаў. Яны сталі ўзорам для іншых зборнікаў падобнага кшталту і паклалі пачатак перыядычнаму друку ў Вялікім Княстве Літоўскім. Акрамя гэтага Я.А. Пашакоўскі стаў аўтарам іконаграфічнай праграмы (1751) роспісаў Нясвіжскага езуіцкага касцёла Божага Цела – унікальнага помніка барока на Беларусі. Апошнія гады жыцця святар працаваў над творам па гісторыі царквы ў Рэчы Паспалітай, які застаўся незавершаным. Памёр Я.А. Пашакоўскі ў Нясвіжы 3 чэрвеня 1757 г.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2018 г.