Механік, фізік, асветнік, педагог Ю. Міцкевіч нарадзіўся ў Гродзенскім павеце. Пачатковую адукацыю атрымаў у Гродне. У 1761 г. уступіў у ордэн езуітаў. Скончыў Віленскую акадэмію, дзе пад кіраўніцтвам М. Пачобута-Адляніцкага і А. Стрэцкага вывучаў фізіку. Больш за 20 гадоў працаваў прафесарам Віленскай акадэміі, а затым у Галоўнай школе Вялікага Княства Літоўскага. З 1775 г. быў загадчыкам фізічнага кабінета Віленскай акадэміі, у 1781–1804 гг. выкладаў эксперыментальную фізіку. У 1803–1817 гг. – дэкан фізіка-матэматычнага факультэта Віленскага ўніверсітэта, у 1806–1807 гг. выконваў абавязкі рэктара. Юзаф Міцкевіч праводзіў доследы ў галіне электратэрапіі, метэаралагічныя назіранні, вывучаў уласцівасці рэчываў, пашыраў фізічны кабінет. Навуковых прац пасля сябе не пакінуў, але, нягледзячы на гэта, яго лічаць «бацькам фізікі ў Літве» за заслугі ў падрыхтоўцы кадраў і ўкараненне дасягненняў фізічнай навукі ў прамысловасць, будаўніцтва і рамяство. Курс фізікі, які выкладаў Ю. Міцкевіч, уключаў асноўныя палажэнні ньютанаўскай механікі. Значную ўвагу ён звяртаў на праблемы выкарыстання фізікі ў гаспадарча-эканамічнай дзейнасці і паўсядзённым жыцці, што адрознівала яго лекцыі ад лекцый іншых выкладчыкаў Віленскай акадэміі сярэдзіны XVIII ст., курсы якіх мелі абстрактны характар. Юзаф Міцкевіч падзяляў як моцныя, так і слабыя пазіцыі поглядаў паслядоўных прыхільнікаў Ньютана ў галіне фізікі. З аднаго боку, ён выступаў за навуковае пазнанне прыроды, якое грунтавалася на вопыце і прыносіла непасрэдную карысць, з другога – не парываў з рэлігіяй, бачыў у навуцы сродак умацавання веры ў Бога, называў фізіку навукай, якая непасрэдна вяла чалавека да пазнання Бога. Пытанні прыкладной механікі, якія ён выкладаў, мелі заўсёды накіраваны практычны характар. Ён рэдка звяртаўся да аналітычных выкладкаў. Садзейнічаў распаўсюджванню ў краі прыкладных ведаў. У Вільні Ю. Міцкевіч чытаў публічныя лекцыі таксама па розных пытаннях прыкладной механікі. Памёр вучоны 05 (17) ліпеня 1817 г.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2021 г.