Сцяпан Мікалаевіч Канашэнка нарадзіўся ў вёсцы Узніцы Полацкага раёна Віцебскай вобласці ў сям’і служачага. Пасля заканчэння двух класаў Юравіцкай пачатковай школы працаваў у Полацкім леспрамгасе, мясцовым калгасе імя Варашылава.

У 1939 г. стаў чырвонаармейцам, у час савецка-фінляндскай вайны 1939–1940 гг. быў кулямётчыкам. Пасля заканчэння армейскай службы вярнуўся ў родны калгас і стаў працаваць рахункаводам.

Са снежня 1942 г. ваяваў на франтах Вялікай Айчыннай вайны. Старшына Канашэнка вызначыўся ў баях за Дняпро. 24 верасня 1943 г. у складзе групы разведчыкаў ён пераправіўся на правы бераг Дняпра ў раёне сяла Пекары (Канеўскі раён Чаркаская вобласць Украіны). Разведчыкі трапілі ў акружэнне і на працягу сутак вялі цяжкія баі з праціўнікам, які прастрэльваў кожны метр ракі. Асколак снарада разбіў пераносную радыёстанцыю і разведчыкі не мелі магчымасці перадаць камандаванню важную інфармацыю. Сцяпан Канашэнка вырашыў пераплысці Дняпро і даставіць разведданыя ў полк, аднак быў забіты фашысцкім снайперам.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3 чэрвеня 1944 г. за мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, Сцяпану Мікалаевічу Канашэнку было пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.

Пераклад 2020 г. матэрыялаў інтэрнэт-праекта «Герои страны».