Нарадзіўся Вячаслаў Адамавіч Захарынскі ў г.п. Глуск Магілёўскай вобласці. Ужо ў школе настаўнік здолеў разглядзець у хлапчуку іскру таленту і дапамог зрабіць яму першыя крокі ў свет мастацтва. Затым была вучоба ў Мінскім мастацкім вучылішчы, пасля заканчэння якога (1971) Вячаслаў Захарынскі прадставіў свае карціны на суд землякоў, у Глуску.

У 1978 г. скончыў факультэт тэорыі і гісторыі выяўленчага мастацтва Беларускага тэатральна-мастацкага інстытута. Вучыўся ў М. Залознага, А. Малішэўскага. Удзельнік мастацкіх выставак з 1974 г., член Беларускага саюза мастакоў з 1979 г. Працуе ў станковым жывапісе ў жанры фігуратыўнай кампазіцыі. Некаторы час знаходзіўся на службе ў Міністэрстве культуры.

Пачатак і сярэдзіна 80-х гг. ХХ ст. для маладога мастака сталі пераломнымі. В. Захарынскі самастойна працуе ў майстэрні старога жывапісца Харытоненкі. Яго “мастацкія вольнасці”, публічны індывідуалізм і эгаізм не знаходзяць адабрэння ні ў мастацкім асяроддзі, ні ў кіраўніцтва. Мастацкія цыклы “Аварыя” і “ХХ стагоддзе” (1988) беларуская публіка так ні разу і не ўбачыла. Ціхі пратэст мастака супраць несправядлівасці, пакорлівасці людзей перад сістэмай пазней выліўся ў творах цыкла “Пацукі” (1988–1989). Тры гады запар яго творы не выстаўляліся на рэспубліканскіх выстаўках, і мастак прыняў цяжкае рашэнне пакінуць Беларусь.

Польшча – першая краіна, якая прыняла і вельмі цёпла аднеслася да В. Захарынскага. Потым ён выстаўляўся ў Італіі, Германіі, Грэцыі, ЗША… Некаторыя яго карціны набываюць калекцыянеры, музеі і іншыя ўстановы. З 1993 г. В. Захарынскі – афіцыйны прадстаўнік Еўрапейскай АМ у Варшаве.

За дзесяць гадоў, што не выстаўляўся на радзіме, В. Захарынскі ўзмужнеў, яго творчасць набыла новыя грані і адценні. Ва ўсім бачна тэхніка сталага майстра. Здзіўляюць нечаканыя колеравыя рашэнні, гама фарбаў. Шматлікія паездкі, доўгія гады пражывання за мяжой, аказалі пэўны ўплыў на светапогляд В. Захарынскага, на паказ шматгранных сацыяльна-значных праблем грамадства. Гэта сур’ёзнае і глыбокае мастацтва, якое вельмі ярка выражае чалавечую натуру. Тут ёсць і чыста філасофскае тлумачэнне сэнсу жыцця, і рэлігійныя матывы: “Архідэі”, “Фарысеі” (1989), “Успенне”, “Грэшнікі” (1989–1990), “Святыя” (1990), “Мой сябра Феліні” (1993), “Ню” (1990–1995), “Лэдзі” (1990–1995), “Час” (1998–2001) і інш.

Вобразнае рашэнне яго работ асноўваецца на сюррэалістычных фантазіях, дэфармаванні ці стылізацыі фігур, прадметаў. Каларыстычна палотны прыглушаны, насычаны чорнымі, охрыста-шэраватымі танамі. Асноўны жывапісны прыём – выкарыстанне танальных і каляровых расцяжак, манахромнасці (шматхромнасці).

Творы майстра знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, фондах Беларускага саюза мастакоў, мастацкім цэнтры “Жыльбел”, дзяржаўнай мастацкай калекцыі “BWA” ў Беластоку і Пшэмыслі, галерэі “G&M” у Варшаве (Польшча), галерэі “F.LLI Agostinelli” ў Рыме (Італія).

Жыве ў Мінску.

Матэрыял падрыхтаваны Магілёўскай абласной бібліятэкай імя У.І. Леніна ў 2011 г.