Георгій Сцяпанавіч Лаўроў – акцёр шырокага творчага дыяпазону, выканаўца характарных, драматычных і камедыйных роляў, які стварыў шэраг яскравых нацыянальных характараў на беларускай сцэне.

Георгій Сцяпанавіч нарадзіўся ў вёсцы Заполле Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. У 1932 г. скончыў драматычныя курсы пры Беларускім тэхнікуме сцэнічнага мастацтва ў Мінску і пачаў сцэнічную кар’еру ў Беларускім трэцім дзяржаўным тэатры (БДТ-3). Потым была праца ў Беларускім тэатры рабочай моладзі (1933–1937), Тэатры юнага гледача (1937–1938) і Палескім абласным драматычным тэатры (1939–1941).

Змагаўся на франтах Вялікай Айчыннай вайны. З 1945 г. стаў акцёрам Белдзяржэстрады. У 1949–1956 гг. працаваў у Тэатры драмы і камедыі пры Белдзяржэстрадзе, дзе ўдала стварыў каларытныя нацыянальныя характары Пытляванага (“Пяюць жаваранкі” К. Крапівы) і Гарошкі (“Выбачайце, калі ласка!” А. Макаёнка). У 1956–1970 гг. Г. С. Лаўроў выступаў у Бабруйскім вандроўным беларускім драматычным тэатры (з 1966 г. Магілёўскі абласны тэатр музычнай камедыі).

Лепшымі сярод роляў Г. С. Лаўрова прызнаны ролі Ягора Булычова (“Ягор Булычоў і іншыя” М. Горкага), Астрава (“Дзядзька Ваня” А. Чэхава), Бяссуднага, Беркутава (“На бойкім месцы”, “Ваўкі і авечкі” А. Астроўскага), Гардзея Цара (“Антэй” М. Заруднага), Івана Буданцава (у аднайменнай п'есе В. Лаўрэнцьева), Савельева (“Так і будзе” К. Сіманава). Акцёру лёгка і натуральна ўдавалася выконваць камедыйныя ролі, ствараючы яркія і сакавітыя характары, такія як Шальменка (“Шальменка-дзяншчык” Р. Квіткі-Аснаўяненкі), Папандопула (“Вяселле ў Малінаўцы” Б. Аляксандрава), Глык (“Цені знікаюць” С. Свірыдава), Казанец (“Кухарка” А. Сафронава).

У 1961 г. Георгію Сцяпанавічу Лаўрову прысуджана ганаровае званне “Заслужаны артыст БССР”.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2011 г.