Беларускі вучоны Леў Рыгоравіч Мароз нарадзіўся ў Мінску. У 1955 г. скончыў Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт імя У.І. Леніна. Яго настаўнікам быў знакаміты вучоны, адзін з заснавальнікаў беларускай школы тэарэтычнай фізікі Ф.І. Фёдараў. Пасля набыцця вышэйшай адукацыі Леў Рыгоравіч пачаў даследчую дзейнасць у Інстытуце фізікі і матэматыкі АН БССР (цяпер Інстытут фізікі імя Б.І. Сцяпанава НАН Беларусі). Малады вучоны ствараў навуковыя працы па квантавай электрадынаміцы нуклонаў і класічнай тэорыі поля і ў 1961 г. абараніў дысертацыю на атрыманне вучонага звання кандыдата фізіка-матэматычных навук. Л.Р. Мароз распрацаваў новы падыход да апісання палярызавальнасці элементарных часціц і ўвёў паняцце гірацыі, быў ініцыятарам правядзення даследаванняў па эксперыментальнай фізіцы высокіх энергій на Беларусі. Матэрыялы яго даследаванняў знайшлі прымяненне ў навукова-даследчай і вучэбнай практыцы ў нашай краіне і па-за яе межамі.

У 1988 г. Леў Рыгоравіч разам з Андрэем Аляксандравічам Богушам атрымаў Дзяржаўную прэмію БССР у галіне навукі за цыкл прац «Классическая полевая теория элементарных частиц», апублікаваных у 1967–1987 гг.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2013 г.