Нарадзіўся Леў Пятровіч Мацкевіч у Оршы. У 1923 г. скончыў Беларускую сельскагаспадарчую акадэмію, у 1936 г. – Маскоўскі архітэктурны інстытут. З 1945 г. стаў працаваць у Беларусі: у 1945–1948 гг. – намеснік начальніка Упраўлення па справах архітэктуры пры Савеце Міністраў БССР, з 1948 па 1962 г. – галоўны архітэктар Мінска і начальнік Упраўлення па справах будаўніцтва і архітэктуры Мінгарвыканкама. З 1962 па 1968 г. працаваў выкладчыкам на архітэктурным факультэце Беларускага політэхнічнага інстытута (цяпер Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт), дацэнт кафедры архітэктуры. З 1958 па 1961 г. – старшыня праўлення Саюза архітэктараў БССР.

Асноўныя яго работы ў Расіі: генеральны план Масквы (1935, у суаўтарстве), праекты забудовы 1-ай Мяшчанскай вуліцы і плошчаў Яраслаўскай і Краснаваротскай (1937–1939, кіраўнік брыгады), адміністрацыйнага будынка інстытута “Электрахіммет” (1936–1937, у суаўтарстве) у Маскве; генплан цэнтральнай сядзібы саўгаса “Культура” Разанскай вобласці (1940–1941).

У Беларусі стварыў генпланы Оршы (1946), Полацка (1946–1947); у Мінску ў 1947–1951 гг. – праекты забудовы плошчаў Леніна (цяпер плошча Незалежнасці) і Я. Коласа, Ленінскага праспекта (цяпер праспект Незалежнасці), у 1954 г. – забудовы Паркавай магістралі (цяпер праспект Пераможцаў), вуліцы Маскоўскай (1948), Цэнтральнай плошчы (цяпер плошча Кастрычніцкая; 1950–1955), праекты дэталёвай планіроўкі Мінска да 2000 г., забудовы двух кварталаў па вуліцы Даўгабродскай (1954–1955, усе ў суаўтарстве).

У 1945 г. Л. Мацкевіч атрымаў званне “Заслужаны будаўнік БССР”. Узнагароджаны ордэнамі Чырвонай Зоркі (1945), Працоўнага Чырвонага Сцяга (1949), медалямі.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2013 г.