Мала хто з мінчан заўважае атыкі, пілястры, калоны, вялікія дэкаратыўныя вазы і шары, што ўпрыгожваюць будынкі і паркі нашага горада. Толькі невялікая колькасць мастакоў-наватараў прысвяціла “непрыметным” вуліцам і завулкам Мінска свае лепшыя творы. Сапраўдным адкрывальнікам прыхаванага архітэктурнага хараства беларускай сталіцы стаў Міхаіл Рыгоравіч Баразна.

Нарадзіўся ён у в. Ракушава Круглянскага раёна Магілёўскай вобласці. У 1985 г. скончыў Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (цяпер Беларуская дзяржаўная акадэмія мастацтваў) па спецыяльнасці “дызайн”. З 1986 г. працаваў у выдавецтве “Беларусь”, дзе і пачаў займацца мастацкай фатаграфіяй. Захапленне хутка перарасло ў доўгатэрміновы фотапраект “Мінск”, у якім няма кадраў з перспектывай шырокіх праспектаў. З фотаздымкаў паўстае амаль невядомы і зусім не падобны на свае часопісна-альбомныя адлюстраванні вобраз горада. На фатаграфіях М. Баразны – гарадскія прадмесці з даваеннымі драўлянымі хатамі, прыбудовы і старыя электрычныя слупы. Крок за крокам саступаюць яны месца мураванай пабудове 1920, 1930, 1940, 1950-х гг. Гэта ўжо сталічны цэнтр, найбольш манументалізаваны і ўпрыгожаны калонамі, порцікамі, аркамі і іншымі архітэктурнымі аздабленнямі. У кадры трапляюць балюстрады, пастаменты, лесвіцы гарадскіх паркаў, багата ўпрыгожаныя алебастравымі амфарамі, вазамі, шарамі. Пазбаўленыя ў 1960–80-я гг. належнага догляду, яны пачалі паступова разбурацца і сталі сімваламі падзення цэлай эпохі ў беларускай архітэктурнай гісторыі, што таксама знайшло адлюстраванне ў фотапраекце “Мінск”, дзе былі прадстаўлены здымкі 1990-х гг. У гэты час М. Баразна завяршыў вучобу ў аспірантуры і з 1992 г. пачаў выкладаць у Беларускай акадэміі мастацтваў. З 1996 па 1998 г. ён загадваў кафедрай гісторыі і тэорыі мастацтваў і быў вучоным сакратаром Савета акадэміі, з 1999 г. працаваў прарэктарам па навукова-творчай рабоце, у 2010 г. стаў рэктарам.

Педагагічную працу М. Баразна сумяшчаў з творчай дзейнасцю, а тэма Мінска арганічна перайшла ў пошукі новых фотавобразаў, вынікам якіх з’явіліся серыі “Вечны горад – вечны” (1996), “Тэксты” (1997), “Мая Амерыка” (1998), “Ілюзія адлегласцей”, “Белы іней” (абедзве 2000), “Вечны горад” (2001), “Ф. Рушчыцу прысвячаецца…” (2002), “Ілюзія” (2004), “Беларускі праект” (2008) і інш. Фотасерыі і фотапраекты мастака ўражваюць гармоніяй, лірызмам, пачуццём колеру; яны валодаюць магічнай прыцягальнасцю сапраўднага мастацтва. Пачынаючы з 1996 г. М. Баразна ўдзельнічае ў абласных, рэспубліканскіх і міжнародных выстаўках, наладжвае персанальныя. Яго творы захоўваюцца ў музейных, грамадскіх і прыватных калекцыях.

Як вучоны М. Баразна займаецца даследаваннем праблем сучаснага выяўленчага мастацтва і дызайну. Ён аўтар кніг “Беларуская кніжная графіка 1960–1990-х гадоў” (2001), “Белорусская живопись 1920–1930-х годов” (2006), “Мастацтва кнігі Беларусі ХХ стагоддзя” (2007) і навуковых артыкулаў.

Шмат часу аддае мастак грамадскай дзейнасці. Ён ганаровы член Расійскай акадэміі мастацтваў, член грамадскага аб’яднання “Беларускі саюз мастакоў” і Рэспубліканскага творчага саюза “Фотамастацтва”, старшыня экспертна-мастацкай камісіі спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па падтрымцы таленавітай моладзі, старшыня Рэспубліканскага экспертна-мастацкага савета па манументальным і манументальна-дэкаратыўным мастацтве. Міхаіл Рыгоравіч Баразна – лаўрэат Спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у галіне крытыкі і мастацтвазнаўства і неаднаразовы лаўрэат конкурсу “Мастацтва кнігі”, узнагароджаны таксама шматлікімі медалямі, дыпломамі і граматамі.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2012 г.