Літаратурная творчасць ўсходнеславянскага пісьменніка, перакладчыка, багаслова, філосафа і вучонага Епіфанія Славінецкага з’яўляецца агульным здабыткам культурнай спадчыны беларускага, украінскага і рускага народаў.

Невядомы ні дата, ні дакладнае месца яго нараджэння. Аднак, супастаўляючы розныя факты біяграфіі пісьменніка, у тым ліку завяшчанне значнай часткі маёмасці Пінскаму манастыру, даследчыкі зрабілі выснову, што радзімай Епіфанія быў палескі горад Пінск. Вучыўся будучы асветнік у Кіеўскай брацкай школе (пазней – Кіева-Магілянская Духоўная Акадэмія), потым – у Кракаўскім універсітэце. Пасля вяртання на радзіму жыў у Кіева-Пячорскай лаўры, у Брацкім манастыры.

У 1649 г. разам з групай адукаваных манахаў з Беларусі і Украіны Епіфаній Славінецкі прыехаў у Маскву для выпраўлення, рэдагавання і перакладу кніг з грэчаскай мовы, арганізацыі школы і царкоўна-асветніцкай дзейнасці.

У Расіі ён стаў адным з “любамудраў”, прыбліжаных да Маскоўскага патрыярха Нікана, тэарэтыкам ніканаўскай царкоўнай рэформы. Славінецкі працаваў выкладчыкам і кіраўніком школы пры Чудаўскім манастыры ў Крамлі. Акрамя таго, перакладаў царкоўна-багаслоўскія творы Грыгорыя Багаслова, Васіля Вялікага, Іаана Златавуста і інш., прапагандаваў іх філасофскія і эстэтычныя ідэі.

Славінецкі высока цаніў і свецкую навуку, сведчаннем чаго з’яўляюцца яго пераклады падручніка па геаграфіі з пераказам геліяцэнтрычнай тэорыі М. Каперніка, трактата вядомага анатома Захаду А. Везалія “Аб будове чалавечага цела”, трактата Э. Ратэрдамскага па педагогіцы “Грамадзянства звычаяў дзіцячых”, артыкула чэшскага педагога Я. Каменскага “Прадпісанне нораваў”. Напісаў шэраг прадмоў да царкоўных кніг, 50 пропаведзей, прысвечаных тагачасным грамадска-палітычным і маральным праблемам. Аўтар прац “Лексикон латинский з Калепина преложенный на славенский”, “Лексикон словеналатинский”, “Книга лексикон греко-славено-латинский”. Захавалася таксама і яго рукапісная паэтычная спадчына – каля 40 сілабічных песняў эпічнага зместу, адметных багатым гукам, лексічным багаццем і вытанчанасцю выяўленчых сродкаў.

Апошнія гады, ужо цяжка хворы, Славінецкі правёў у Круціцкім палацы-рэзідэнцыі маскоўскіх мітрапалітаў. Сюды ён пераехаў з групай вучняў, каб прадоўжыць сваю перакладчыцкую дзейнасць, але праз год памёр і быў пахаваны ў Чудаўскім манастыры.

Чалавек бездакорнага сумлення, сапраўдны манах, кабінетны навуковец, які пераўзыходзіў многіх сваёй вучонасцю, пакінуў пасля сябе значную літаратурную спадчыну, якая стала для яго сучаснікаў і паслядоўнікаў сапраўднай каштоўнасцю.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2011 г.