Азёры – аграгарадок у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці, адміністрацыйны цэнтр Азёрскага сельсавета. Знаходзіцца за 25 км на ўсход ад Гродна, 10 км ад чыгуначнай станцыі Жытомля на лініі Гродна – Ліда. Размешчаны на берагах азёр Белае і Рыбніца.

У гістарычных дакументах Азёры ўпершыню згадваюцца ў 1398 г. як уладанне вялікага князя літоўскага Вітаўта. З XV ст. яны атрымалі статус мястэчка і сталі цэнтрам воласці ў Гродзенскім павеце Трокскага ваяводства. У 1518 г. Азёры былі аддадзены ў арэнду старасце гродзенскаму Ю. М. Радзівілу. У 1568 г. вялікі князь літоўскі і кароль польскі Жыгімонт ІІ Аўгуст сваім прывілеем дазволіў жыхарам мястэчка праводзіць штотыднёвыя таргі. У 1679 г. пабудаваны драўляны касцёл, адноўлены ў 1779 г. за кошт караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага.

Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 г. Азёры далучаны да Расійскай імперыі ў склад Гродзенскага павета Слонімскай, з 1797 г. – Літоўскай, з 1801 г. – Гродзенскай губерняў. У 1798 г. мястэчка набыў авантурыст і філантроп граф Міхал Валіцкі (сапраўднае прозвішча Міцкевіч), які стварыў тут узорную гаспадарку, у 1807 г. заснаваў суконную, у 1809 г. – папяровую фабрыкі. У яго палацы размяшчалася бібліятэка, захоўваліся рэдкія прадметы мастацтва, у тым ліку калекцыя каштоўных камянёў. У 1863 г. у Азёрах адкрыта народнае вучылішча. У 1895 г. заснавана гарбарнае прадпрыемства (дзейнічала да 1919 г.). Працавалі 2 царквы, касцёл, сінагога, 2 яўрэйскія малітоўныя дамы, хлебазапасны магазін, цагельны завод і інш. 8 раз у год праводзіліся кірмашы, штотыднёва арганізоўваліся базары.

Са жніўня 1915 г. Азёры займалі германскія, з пачатку 1919 г. і з верасня 1920 г. – польскія войскі. З 1 студзеня 1919 г. знаходзіліся ў складзе БССР. У сакавіку 1921 г. згодна з Рыжскім мірным дагаворам адышлі да Польшчы як мястэчка, цэнтр гміны Гродзенскага павета Беластоцкага ваяводства. У лістападзе 1939 г. Азёры зноў увайшлі ў БССР. З 4 снежня 1939 г. уключаны ў Беластоцкую вобласць, з 15 студзеня 1940 г. атрымалі статус гарадскога пасёлка ў складзе Скідзельскага раёна. У 1939 г. тут налічвалася 3200 жыхароў, дзейнічалі лесапільны завод, фарбавальня, 2 прадпрыемствы па вырабе содавай вады і ліманаду, электрастанцыя, амбулаторыя і інш.

У час Вялікай Айчыннай вайны з канца чэрвеня 1941 г. да сярэдзіны ліпеня 1944 г. Азёры знаходзіліся пад акупацыяй нямецка-фашысцкіх захопнікаў, якія ў створаным у пасёлку лагеры смерці знішчылі больш за 1370 чалавек. У гады акупацыі барацьбу з ворагам на тэрыторыі раёна вялі партызанскія брыгады і асобныя атрады. У 1942 г. партызаны разграмілі размешчаны ў пасёлку гітлераўскі гарнізон.

З 20 верасня 1944 г. Азёры былі цэнтрам сельсавета Скідзельскага раёна Гродзенскай вобласці. Пасля вызвалення яны пачалі паступова адбудоўвацца, аднаўлялі работу прадпрыемствы, культурна-асветніцкія ўстановы. У 1949 г. у пасёлку была арганізавана сельскагаспадарчая арцель імя Чарняхоўскага, якая ў красавіку 1951 г. аб’ядналася з калгасам “Авангард” суседняй вёскі Лакно ў адну гаспадарку – калгас імя Мікаяна (з 1956 г. калгас “Зара камунізму”). 16 снежня 1955 г. Азёры пераведзены ў разрад вёскі, з 25 снежня 1962 г. сталі цэнтрам сельсавета Гродзенскага раёна. У 2009 г. пераўтвораны ў аграгарадок.

У Азёрах знаходзяцца брацкая магіла савецкіх воінаў, загінуўшых у гады Вялікай Айчыннай вайны. Захаваліся помнікі архітэктуры і археалогіі: царква Святога Духа (1866), курганны могільнік, 2 стаянкі позняга этапу нёманскай археалагічнай культуры і эпохі мезаліту.

У цяперашні час у Азёрах працуюць сярэдняя школа, дзіцячы сад, Цэнтр культуры, бібліятэка, бальніца. Дзейнічаюць сельскагаспадарчы вытворчы кааператыў “Азёры Гродзенскага раёна”, комплексны прыёмны пункт, лясніцтва і інш. На беразе возера Белага размешчаны санаторый “Азёрны”. Штогод у аграгарадку праходзіць рэгіянальны фестываль-конкурс дзіцячай эстраднай творчасці “Вясёлка талентаў”.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2025 г.