Менахем Вольфавіч Бегін нарадзіўся ў Брэст-Літоўску (цяпер Брэст) у сям’і сакратара яўрэйскай абшчыны горада. Вучыўся ў яўрэйскай рэлігійнай школе і гімназіі. У 1935 г. скончыў юрыдычны факультэт Варшаўскага ўніверсітэта. З 16-гадовага ўзросту быў актыўным удзельнікам сіянісцкага руху, членам маладзёжнай арганізацыі «Бейтар». У 1939 г. стаў яе кіраўніком у Польшчы. У пачатку Другой сусветнай вайны пераехаў у Вільню. У 1940 г. па абвінавачванні ў шпіянажы быў арыштаваны і сасланы ў Сібір. У 1941 г. вызвалены як польскі падданы. Уступіў у армію Андэрса, у яе складзе прыбыў у Палесціну. Прымаў актыўны ўдзел у барацьбе за стварэнне яўрэйскай дзяржавы, кіраваў падпольнай арганізацыяй «Іргун». У 1948‒1983 гг. быў страшынёй партыі «Херут» («Свабода»). У 1973 г. узначаліў нацыянальны фронт «Лікуд». З 1977 па 1983 г. займаў пасаду прэм’ер-міністра Ізраіля. У гэты перыяд ажыццявіў значныя рэформы, якія прывялі да лібералізацыі эканомікі. Галоўным яго дасягненнем стала падпісанне Кэмп-Дэвідскіх пагадненняў (1978) і мірнага дагавора з Егіптам (1979). У 1978 г. М. Бегіну і прэзідэнту Егіпта А. Садату была прысуджана Нобелеўская прэмія міру.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2023 г.