Аляксандр Анатолевіч Друкт нарадзіўся ў Мінску. У 1972 г. скончыў Беларускую дзяржаўную кансерваторыю (клас Н. М. Юдзеніч), у 1976 г. ‒ аспірантуру. У 1978 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «О преломлении народной диатоники в музыке русских композиторов-кучкистов (на материале оперного творчества)». З 1969 г. працаваў у кансерваторыі на аддзяленні музыказнаўства і выканальніцкіх аддзяленнях, выкладаў дысцыпліны ў галіне поліфаніі, гармоніі, музычна-тэарэтычных сістэм, а таксама вёў спецыяльны клас. З 1978 з’яўляўся членам Беларускага саюза кампазітараў.

Аляксандр Анатолевіч даследаваў праблемы натуральна-ладавай гармоніі, ладаўтварэння ў сучаснай музыцы, класічнай поліфаніі, пытанні нацыянальнага музычнага працэсу. Ён аўтар навуковых прац, прысвечаных кампазіцыйнай пабудове інвенцый і сімфоній І. С. Баха, асновам сучаснай гармоніі, натуральна-ладавай гармоніі ў музыцы кампазітараў XIX‒ХХ стст., ладавай аснове народнай песні, вопыту стадыяльнага апісання беларускай савецкай музыкі, творчасці беларускіх кампазітараў Л. Абеліёвіча, Я. Глебава, С. Картэса, Г. Суруса і інш. Сярод іх ‒ «О композиционном строении двухголосных инвенций Баха» (1979), «Композиционное строение симфоний И. С. Баха» (1983), «Сімфанічны аркестр Беларускага тэлебачання і радыё» (1984), «Типологические черты развития белорусской современной музыки: (постановка проблемы)» (1992). Ён з’яўляецца рэдактарам-складальнікам зборніка навуковых прац «Белорусская советская музыка на современном этапе: теоретические очерки» (1990).

Аляксандр Анатолевіч фактычна стаў адным з лідараў новай хвалі беларускага тэарэтычнага музыказнаўства. Яго музычным творам уласцівы каларытнасць і эфектнасць у выканальніцкім плане. Сярод кампазіцый вакальных жанраў вылучаюцца цыкл на словы А. Рэмбо для меца-сапрана і фартэпіяна (1970); цыкл «Веснавыя песні» на народныя тэксты (1972); цыкл «Вакальныя сатыры» на словы М. Агніўцава, М. Багдановіча, В. Павялецкага (1989); песня «Спадзяванне» на словы С. Законнікава (1985). Вядомасць атрымалі інструментальныя творы ‒ паэмы «Званы» (1977) і «Вяснянка» (1982) для аркестра народных інструментаў, сачыненне для эстраднага аркестра «У стылі рэтра» (1990) і камерна-інструментальны ансамбль «Маналог і бурлеска для скрыпкі і фартэпіяна» (1977), фартэпіянны квінтэт (1982), «Гарэзлівыя прыпеўкі» для цымбал, фартэпіяна і ўдарных (1983), п’есы «Балбатухі» для домраў, фартэпіяна і ўдарных (1987) і «Срэчкі» (1989). Неардынарныя яго фартэпіянныя творы ‒ п’еса «Лубок» (1971), парафраз «Фландрыя» на музыку з балета Я. Глебава, «Тыль Уленгшпігель» (1981), дзесяць п’ес на тэмы беларускіх народных песень для фартэпіяна ў 4 рукі (1987). Абагульнілі ўвесь творчы шлях кампазітара п’есы, створаныя ў апошні год жыцця ‒ Інвенцыя sonore, «Асеннія матывы», «Фугета» (усе 1990). Яны адлюстравалі ўсё багацце і разнастайнасць музычных стыляў і кірункаў, да якіх звяртаўся аўтар.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2024 г.