Дзмітрый Данілавіч Валенцік нарадзіўся ў вёсцы Райкова Полацкага раёна Віцебскай вобласці ў сялянскай сям’і. Скончыў тры класы сярэдняй школы, курсы падрыхтоўкі на рабфак, працаваў у роднай вёсцы.

З 1929 г. Д.Д. Валенцік праходзіў службу ў Чырвонай Арміі. Скончыў Арэнбургскую авіяцыйную школу, курсы камандзіраў звёнаў пры Барысаглебскай авіяцыйнай школе лётчыкаў і з 1939 г. камандаваў хуткаснай бамбардзіровачнай эскадрылляй. Удзельнічаў у савецка-фінляндскай вайне 1939–1940 гг. За перыяд баявых дзеянняў Дзмітрый Валенцік здзейсніў 26 паспяховых баявых вылетаў. Пад яго непасрэдным камандаваннем у трох паветраных баях эскадрылля збіла пяць знішчальнікаў праціўніка.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 мая 1940 г. за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства Дзмітрыю Данілавічу Валенціку было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».

У гады Вялікай Айчыннай вайны Д.Д. Валенцік камандаваў блізкабамбардзіровачным авіяцыйным палком. Ваяваў на Паўднёва-Заходнім, Сталінградскім, 4-м Украінскім, 3-м Беларускім франтах. Удзельнічаў у Сталінградскай бітве, вызваленні Данбаса і Паўночнага Прычарнамор’я. Зрабіў 115 баявых вылетаў.

Пасля вайны скончыў курсы ўдасканалення афіцэрскага саставу пры Ваенна-паветранай акадэміі. Служыў у паветраных войсках Беларускага і Прыволжскага ваенных акруг. З 1955 г. Д.Д. Валенцік у запасе.

Дзмітрый Данілавіч узнагароджаны трыма ордэнамі Леніна, трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Суворава ІІІ-й ступені, Аляксандра Неўскага, Айчыннай вайны І-й ступені, Чырвонай Зоркі, медалямі.

Пераклад 2021 г. матэрыялаў інтэрнэт-праекта «Герои страны».