Фёдар Ігнатавіч Пастарнацкі, вучоны ў галіне ўнутранай медыцыны, нарадзіўся ў в. Дукора Ігуменскага павета Мінскай губерні ў сям’і свяшчэнніка. Вучыўся ў Мінскай духоўнай семінарыі. Пасля паступіў у Кіеўскі ўніверсітэт Св. Уладзіміра, які скончыў з адзнакай (1871). У 1872 г. накіраваны на працу малодшым доктарам у 129-ы пяхотны Бесабарабскі полк (Брэсцкі рэзервовы пяхотны полк) і прыкамандзіраваны да Кіеўскага ваеннага шпіталю. Адначасова выкладаў медыцынскія дысцыпліны ў ваенна-фельдчарскай школе Кіева (1872–1877) і служыў пазаштантым ардынатарам пры тэрапеўтычнай шпітальнай клініцы Кіеўскага ўніверсітэта (1873–1878). У 1879 г. пераведзены ў Брэст-Літоўскі ваенны шпіталь малодшым ардынатарам і прыкамандзіраваны да клінічнага ваеннага шпіталя. Потым накіраваны ў клініку на кафедру агульнай дыягностыкі і тэрапіі Санкт-Пецярбургскай ваенна-медыцынскай акадэміі. У 1888 г. абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «К вопросу о действии жаропонижающих таллина, антипирина и антифебрина на температуру внутреннюю и наружную и на потери тепла кожею лихорадящего организма». У 1891 г. яго прызначылі экстраардынарным прафесарам акадэміі на кафедры шпітальнай клінікі, а ў 1893 г. – ардынарным. У гэтыя ж гады Ф.І. Пастарнацкі заснаваў тэрапеўтычную клініку, якая хутка стала шырока вядомай. У 1894 г. па яго ініцыятыве арганізавана Усерасійская гігіенічная выстаўка. У 1898 г. па прапанове вучонага адбыўся 1-ы Усерасійскі з’езд па кліматалогіі, гідрабіялогіі і бальнеалогіі.

Фёдар Ігнатавіч стаў адным з першых даследчыкаў каўказкіх мінеральных вод і клімату чарнаморскага ўзбярэжжа Расіі. Акрамя таго, ён вывучаў лекавае ўздзеянне мінеральных вод на арганізм хворага. На гэтай падставе заслужана лічыцца адным з заснавальнікаў бальнеалогіі і курорталогіі ў Расіі. З’яўляецца аўтарам шматлікіх прац па медыцыне. Сярод іх – «Кисловодск и его лечебные средства» (1891), «Климатолечебные пункты на Черноморском побережье Кавказа» (1899), «О лихорадках на кавказско-черноморском побережьи от Новороссийска до Сухума» (1900), «Пиэлит» (1907). Апісаў сімптом нырачнакаменнай хваробы (атрымаў назву «сімптом Пастэрнацкага»), піеліту і піеланефрыту. Вывучаў інфекцыйныя захворванні, хваробы нервовай і сардэчна-сасудзістай сістэм, новыя хіміятэрапеўтычныя прэпараты.

Кожны год бываў на радзіме, на дабрачыннай аснове аказваў медыцынскую дапамогу землякам. За год да смерці здзейсніў вялікае падарожжа па беларускім Палессі. У час яго вывучаў медыка-тапаграфічныя асаблівасці краю, сабраў абшырныя матэрыялы, але не паспеў падрыхтаваць іх да друку.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2020 г.