Распрацоўшчыкам новага метаду анестэзіі, так званага “рускага ўнутрывеннага наркозу”, стаў наш зямляк, патомны ганаровы грамадзянін Мінскай губерні Аляксандр Парфіравіч Ярэміч.

Нарадзіўся ён у сям’і святара ў в. Старое Сяло Мазырскага павета Мінскай губерні (цяпер Украіна). Скончыў Калішскую класічную гімназію і ў 1896 г. паступіў на прыродазнаўчае аддзяленне фізіка-матэматычнага факультэта Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта. Праз тры гады перавёўся на медыцынскі факультэт Маскоўскага ўніверсітэта. Працаваў фельчарам у бальніцах Саратаўскай і Самарскай губерняў, у гады руска-японскай вайны 1904–1905 гг. служыў малодшым урачом шпіталя Чырвонага Крыжа. Пасля здачы экзамена на званне лекара ў Імператарскай ваенна-медыцынскай акадэміі ў Санкт-Пецярбургу ў складзе санітарных атрадаў удзельнічаў у барацьбе з халерай і чумой, загадваў шпіталем на Ленскіх залатых прыісках у Сібіры.

У 1908 г. А. П. Ярэміч пад кіраўніцтвам загадчыка кафедры шпітальнай хірургіі Імператарскай ваенна-медыцынскай акадэміі прафесара С. П. Фёдарава пачаў навуковую работу па эксперыментальным і клінічным даследаванні геданалу – новага рэчыва, якое магло падыйсці для наркозу. На працягу двух гадоў даследчык правёў дзясяткі эксперыментаў, у выніку якіх падабраў яго бяспечную дозу і форму ўвядзення. Упершыню ў клініцы новы метад анестэзіі, распрацаваны Аляксандрам Парфіравічам, быў паспяхова прыменены ў Санкт-Пецярбургу ў 1909 г. Методыка атрымала сусветную вядомасць пад назвай “рускі ўнутрывенны наркоз”. У 1910 г. даследчык абараніў дысертацыю на ступень доктара медыцыны на тэму “Аб унутрывенным геданалавым наркозе”.

У 1911–1917 гг. А. П. Ярэміч з’яўляўся галоўным урачом прыватнай Аленаўскай бальніцы для жанчын, дзе займаўся хірургічным лячэннем анкалагічных хворых. Прайшоў стажыроўку за мяжой, лячыў членаў рускай імператарскай сям’і Раманавых. У гады жыцця ў Санкт-Пецярбургу ўдзельнічаў у беларускім культурна-грамадскім жыцці. На ўласныя сродкі выдаў зборнік вершаў Я. Купалы “Шляхам жыцця” (1913). У гады Першай сусветнай вайны працаваў ардынатарам, галоўным урачом шпіталя Чырвонага Крыжа. Быў адным з заснавальнікаў і членам камітэта Беларускага таварыства па аказанні дапамогі пацярпелым ад вайны ў Петраградзе. Садзейнічаў адкрыццю дзіцячых ясляў і школ для дзяцей бежанцаў. У 1918 г. пераехаў на Далёкі Усход. Працаваў хірургам Цэнтральнай чыгуначнай бальніцы ў Харбіне, галоўным урачом і хірургам гарадской бальніцы Благавешчанска.

Памёр А. П. Ярэміч 25 красавіка 1920 г., пахаваны у Благавешчанску (Амурская вобласць, Расія).

Матэрыял падрыхтаваны ў 2026 г.