Мацвей Аляксандравіч Крыцук нарадзіўся ў в. Малы Карацк Слуцкага павета Мінскай губерні (цяпер в. Карацк, Клецкі раён, Мінская вобласць) ў сялянскай сям’і. З ранняга ўзросту батрачыў, працаваў на цагляным заводзе. У 1905 г. скончыў чатырохгадовую пачатковую школу. Упарта займаўся самаадукацыяй і самастойна падрыхтаваўся да здачы экзамена на званне народнага настаўніка (1914). Марыў стаць святаром, таму ў 1921 г. паступіў у Віленскую духоўную семінарыю. Пасля заканчэння навучання быў пасвячоны ў іерэі (1924). Служыў пры розных прыходскіх цэрквах Навагрудскага павета, а ў 1932 г. быў прызначаны настаяцелем Свята-Крыжаўзвіжанскай царквы ў в. Вялікая Лысіца каля Нясвіжа (у гэты перыяд тэрыторыя Польшчы). На працягу 18 гадоў святар сумленна выконваў свой абавязак, адстойваючы праваслаўныя традыцыі. У ваенны і пасляваенны час працягваў сваё служэнне. У ліпені 1950 г. айцец Матфей быў арыштаваны і абвінавачаны ў прыналежнасці да грамадскай нацыянальнай арганізацыі “Беларуская народная самапомач”, якая дзейнічала на Беларусі падчас Вялікай Айчыннай вайны. Судовая калегія па крымінальных справах Баранавіцкага абласнога суда прыгаварыла яго да зняволення ў лагеры на тэрмін 25 гадоў з канфіскацыяй маёмасці. Памёр святар у гэтым жа годзе ў адным з лагераў ГУЛАГа.

У 1993 г. ваеннай калегіяй Вярхоўнага суда Рэспублікі Беларусь М.А. Крыцук быў рэабілітаваны. У 1999 г. Сінодам Беларускага Экзархата ён быў прылічаны да ліку новапакутнікаў Беларускай Праваслаўнай Царквы.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2017 г.