Лоеў – гарадскі пасёлак у Гомельскай вобласці, цэнтр Лоеўскага раёна, прыстань на правым беразе Дняпра. Знаходзіцца за 92 км на поўдзень ад Гомеля, 60 км ад чыгуначнай станцыі Рэчыцы на лініі Гомель – Калінкавічы. Аўтадарогамі злучаны з Брагінам і Рэчыцай.

Выяўленае археолагамі на месцы сучаснага Лоева селішча плямён мілаградскай культуры VII–III ст. да н.э. і гарадзішча дрыгавічоў ХІ–ХІІІ ст. сведчыць аб засяленні гэтых мясцін яшчэ ў глыбокай старажытнасці. У XIV–XVIII стст. існаваў замак, вакол якога размяшчалася паселішча. Упершыню ў пісьмовых крыніцах яно згадваецца ў 1505 г. пад назвай Лоева Гара, калі было спалена крымскімі татарамі. З канца XVI ст. мястэчка з’яўлялася цэнтрам Лоеўскага староства. У 1646 г. далучана да Старадубскага павета Смаленскага ваяводства Вялікага Княства Літоўскага (ВКЛ). У ліпені 1649 г. каля мястэчка адбылася самая буйная ў час антыфеадальнай вайны (1648–1651) бітва, у выніку якой гетман ВКЛ Януш Радзівіл разбіў аб’яднанае казацка-сялянскае войска. У 1651 г. войскі ВКЛ зноў атрымалі тут перамогу над казакамі. Пасля вайны Расіі з Рэччу Паспалітай (1654–1667) паводле Андросаўскага перамір’я Лоеў уключаны ў склад Рэчыцкага павета Мінскага ваяводства. З 1676 г. знаходзіўся ва ўладанні войта рэчыцкага Міхала Станіслава Юдзіцкага і яго нашчадкаў, з сярэдзіны XIX ст. належаў дваранам Лашчам і Нарушэвічам.

Пасля 2-га падзелу Рэчы Паспалітай у 1793 г. Лоеў далучаны да Расійскай імперыі як цэнтр воласці Рэчыцкага павета Мінскай губерні. Праз мястэчка праходзіў паштовы тракт з Бабруйска ў Чарнігаў і Кіеў, дзейнічалі паромная пераправа і прыстань, будаваліся драўляныя рачныя судны (баркі). Быў шырока распаўсюджаны ганчарны промысел. У 1864 г. адкрыта народнае вучылішча. Паводле перапісу 1897 г. у Лоеве налічваўся 251 двор, пражывала 4667 жыхароў, працавалі школа, 2 царквы, яўрэйскі малітоўны дом, карчма, паштова-тэлеграфная кантора, аптэка, паштовая станцыя. У пачатку ХХ ст. дзейнічалі суднабудаўнічая верф, завод па вырабе вохры і інш.

У Першую сусветную вайну з сакавіка 1918 да першай паловы студзеня 1919 г. мястэчка займалі германскія войскі. З 26 красавіка 1919 г. Лоеў знаходзіўся ў Гомельскай губерні РСФСР, са снежня 1926 г. увайшоў у склад БССР і стаў цэнтрам Лоеўскага раёна Рэчыцкай, з 9 чэрвеня 1927 да 26 ліпеня 1930 г. – Гомельскай акруг. У 1930-я гг. у Лоеве працавалі друкарня, паравы млын з лесапільняй, 2 кузні, маслабойны завод, хлебапякарня, 2 крупадзёркі. 20 лютага 1938 г. ён уключаны ў Гомельскую вобласць, 27 верасня 1938 г. атрымаў статус гарадскога пасёлка.

У час Вялікай Айчыннай вайны 26 жніўня 1941 г. Лоеў быў акупіраваны нямецка-фашысцкімі захопнікамі, якія знішчылі ў пасёлку і раёне 1635 чалавек. Вызвалены 17 кастрычніка 1943 г. войскамі Цэнтральнага фронту сумесна з партызанамі ў ходзе бітвы за Дняпро.

Пасля вызвалення пасёлак пачаў аднаўляцца. У 1974 і 1997 гг. рэалізоўваліся генеральныя планы яго забудовы. Сучасны Лоеў мае квартальную планіроўку з дробнай сеткай вуліц пераважна з аднапавярховымі будынкамі сядзібнага тыпу. На вуліцы Леніна сфарміраваўся адміністрацыйна-грамадскі цэнтр.

У 2001 г. Лоеў атрымаў афіцыйны герб – у блакітным полі іспанскага шчыта выява Лоеўскага замка сярэбранага колеру.

У цяперашні час у пасёлку працуюць педагагічны каледж, гімназія, сярэдняя школа, 3 дзіцячыя дашкольныя ўстановы, Дом культуры, цэнтральная раённая бібліятэка, Музей бітвы за Дняпро, раённая бальніца, лясгас і інш. Выдаецца раённая газета “Лоеўскі край”, з 2019 г. праходзіць міжрэгіянальны фестываль “Дняпроўская юшка”.

У Лоеве знаходзяцца брацкая магіла савецкіх воінаў і партызан, загінуўшых у гады Вялікай Айчыннай вайны, магілы ахвяр фашызму. У 2015 г. была праведзена рэканструкцыя цэнтральнай плошчы, на якой створаны сучасны мемарыяльны комплекс “Бітва за Дняпро”.

Помнікамі архітэктуры з’яўляюцца 2 былыя купецкія дамы (ХІХ–пачатак ХХ ст.). Лоеў – радзіма Герояў Савецкага Саюза А. В. Казлова, А. П. Карпенкі, Р. С. Пінчука, доктара геаграфічных навук В. А. Жучкевіча, доктара медыцынскіх навук, доктара медыцынскіх навук, прафесара А. Д. Адэнскага, беларускага мастака П. П. Бондара.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2025 г.