Ля вытокаў прафесійнага опернага мастацтва Беларусі была выдатная спявачка Соф’я Юр’еўна Друкер, якая непасрэдна ўдзельнічала ў яго станаўленні і развіцці.

Нарадзілася будучая спявачка ў г. Копысі Горацкага павета Магілёўскай губерні (цяпер г. п. Копысь Аршанскага раёна Віцебскай вобласці) у сям’і музыканта. Скончыўшы школу ў 1925 г., паступіла ў Мінскі музычны тэхнікум. Як будучая оперная спявачка ўдасканальвала сваю музычную адукацыю ў Беларускай студыі оперы і балета пад кіраўніцтвам А. Баначыча (1930–1933). У 1932–1936 гг. С. Друкер вучылася ў Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі імя А. В. Луначарскага (клас вакалу П. Ціханава). Заняткі паказалі, што С. Друкер мае глыбокі, прыгожага тэмбру, моцны ад прыроды голас (драматычнае сапрана) і ўсе даныя для опернай сцэны. У канцэртнай праграме магла аднолькава ўпэўнена і прыгожа спяваць беларускую народную песню, складаны раманс або оперную арыю. У маі 1933 г. адкрыўся Дзяржаўны тэатр оперы і балета БССР, маладая артыстка стала адной з яго салістак. Да маленькіх роляў С. Друкер заўсёды ставілася з такой жа творчай аддачай, як і да галоўных. У першым спектаклі тэатра (оперы «Кармэн» Ж. Бізэ) яна выконвала ролю ў масоўцы. І гэта была сапраўдная іспанка, дзяўчына з гарадской плошчы Севільі. Першай сольнай партыяй стала роля памешчыцы Ларынай у оперы «Яўген Анегін» П. Чайкоўскага, якую паставілі ў 1933 г. У тым жа годзе яна выйшла на сцэну ў партыі Домны Сабуравай у оперы «Царская нявеста» М. Рымскага-Корсакава. Вобразы сталых жанчын сталі своеасаблівай спробай сіл спявачкі. Запамінальнай была партыя Лізы ў оперы «Пікавая дама» П. Чайкоўскага, якую тэатр паставіў у 1934 г. Артыстцы ўдалося выразна паказаць усю глыбіню душэўнай трагедыі гераіні. Упершыню ў ролі Флорыі Тоскі (опера «Тоска» Дж. Пучыні) С. Друкер выйшла на сцэну ў 1937 г., і гэта быў вялікі творчы поспех. У артыстцы вабіла ўсё : моцны, прыгожы голас, глыбокі драматызм, тэмперамент. Выканальніцкая індывідуальнасць рабіла гэты яскравы вобраз непаўторным. Прэм’еры з удзелам спявачкі выходзілі адна за адной. Уласцівае ёй майстэрства стварэння драматычна напружаных, багатых псіхалагічнымі адценнямі вобразаў у поўнай меры выявілася ў буйных партыях опернай класікі – Яраслаўна («Князь Ігар» А. Барадзіна), Марыя, кума Настасся, Аксана («Мазепа», «Чарадзейка», «Чаравічкі» П. Чайкоўскага), Наташа («Русалка» А. Даргамыжскага), Аіда («Аіда» Дж. Вердзі) і інш.

Соф’я Друкер была сярод тых, хто ўдзельнічаў у стварэнні першых беларускіх спектакляў. Раскрыццю яе музычна-драматычных здольнасцей садзейнічала работа над партыямі нацыянальнага рэпертуару – ад глыбока драматычных (Аўгіння ў оперы «У пушчах Палесся» А. Багатырова) да востракамедыйных (Рагнеда Янаўна ў оперы «Калючая ружа» Ю. Семянякі). Таксама артыстка ўвасабляла вобразы Алесі і Марысі ў операх «Алеся» і «Міхась Падгорны» Я. Цікоцкага. Летам 1940 г. опера «У пушчах Палесся» была паказана на Дэкадзе беларускага мастацтва ў Маскве, і глыбока драматычны вобраз Аўгінні, створаны С. Друкер, атрымаў высокую ацэнку грамадскасці і цэнтральнага друку. У гэтым жа годзе ёй прысвоена званне заслужанай артысткі БССР. На сцэне раскрылася яшчэ адна грань творчасці спявачкі – яе камедыйны талент. Каларытна ўвасоблены вобразы Часніковай («Страшны двор» С. Манюшкі), Адаркі («Запарожац за Дунаем» С. Гулак-Арцямоўскага), Дуэньі («Заручыны ў манастыры» С. Пракоф’ева), Фроські («Марозка» М. Красева), Мірабелы («Цыганскі барон» І. Штрауса) і інш.

У гады Вялікай Айчыннай вайны С. Друкер спявала на сцэне Саратаўскага тэатра оперы і балета, актыўна ўдзельнічала ў рабоце франтавых канцэртных брыгад, выступала перад партызанамі Віцебшчыны. У 1944 г. вярнулася разам з калектывам у Мінск і працягвала працаваць на опернай сцэне. Званне народнай артысткі Беларусі атрымала ў 1955 г. Апошні раз С. Друкер выйшла на сцэну 10 красавіка 1977 г. 70-гадовая артыстка выканала партыю памешчыцы Ларынай у оперы «Яўген Анегін» П. Чайкоўскага. Калісьці гэта быў яе першы, а цяпер развітальны спектакль.

Амаль паўстагоддзя было аддадзена аднаму тэатру. Да апошніх дзён жыцця С. Друкер працягвала працаваць у якасці старшыні савета ветэранаў вайны і працы тэатра, удзельнічала ў абмеркаванні новых оперных спектакляў, арганізацыі шэфскіх канцэртаў, сустрэч ветэранаў, юбілейных вечароў.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2016 г.