Буйны вучоны-матэматык, стваральнік навуковай школы ў галіне сучаснай алгебры, алгебраічнай геаметрыі і тэорыі лікаў Уладзімір Пятровіч Платонаў нарадзіўся ў в. Стайкі Аршанскага раёна Віцебскай вобласці. Яшчэ ў школе ў яго выявіліся здольнасці да дакладных навук. Пасял атрымання атэстата аб сярэдняй адукацыі юнак паступіў на механіка-матэматычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (БДУ), які з адзнакай скончыў у 1961 г. Падчас вучобы ўвагу маладога матэматыка прыцягнула тэорыя алгебраічных лінейных груп, якой у СССР ніхто не займаўся. Вялікую цікавасць матэматыкаў выклікалі першыя вынікі даследаванняў У.П. Платонава, апублікаваныя ў часопісе «Доклады АН БССР» у 1962 г. У наступным годзе вучоны абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Алгебраические линейные группы», а ў 1966 г. – доктарскую на тэму «Топологические и алгебраические линейные группы». Да 1971 г. працоўная дзейнасць У.П. Платонава праходзіла ў БДУ, дзе ён працаваў старшым выкладчыкам, дацэнтам, прафесарам (з 1968 г.), загадчыкам кафедры алгебры і тапалогіі. У 1969 г. вучонага абіраюць членам-карэспандэнтам Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (НАН Беларусі). Далейшая навуковая дзейнасць У.П. Платонава звязана з гэтай установай, дзе ён узначаліў лабараторыю алгебраічнай геаметрыі і тапалогіі Інстытута матэматыкі НАН Беларусі, а з 1977 па 1992 г. з'яўляўся дырэктарам гэтага інстытута. У 1972 г. вучоны-матэматык стаў акадэмікам НАН Беларусі, з 1987 па 1992 г. з’яўляўся прэзідэнтам НАН Беларусі, з 1992 па 1996 г. займаў пасаду галоўнага навуковага супрацоўніка аддзела алгебры і тэорыі лікаў Інстытута матэматыкі НАН Беларусі. Адначасова У.П. Платонаў вёў навуковую дзейнасць за мяжой: чытаў лекцыі ў навуковых інстытутах і ўніверсітэтах ЗША, Германіі, Канады. Зараз ён галоўны навуковы супрацоўнік Навукова-даследчага інстытута сістэмных даследаванняў Расійскай акадэміі навук (РАН) і Матэматычнага інстытута імя У.А. Сцяклова РАН. Навуковыя дасягненні У.П. Платонава атрымалі міжнароднае прызнанне: вучоны з'яўляецца акадэмікам Расійскай АН (1991), членам Хенаньскай АН (Кітай, 1990), замежным членам Індыйскай АН (1993).

Дзейнасць У.П. Платонава прысвечана даследаванням алгебры, алгебраічнай геаметрыі, груп Лі, лінейных груп і тапалагічнай алгебры. Ён аўтар агульнага метаду даследавання лінейных груп, які грунтуецца на алгебра-геаметрычных і тэарэтыка-лікавых ідэях. Вучоны вырашыў праблему моцнай апраксімацыі ў алгебраічных групах і праблему Кнезера-Тытса, распрацаваў прыведзеную К-тэорыю і вырашыў на гэтай аснове праблему Танака-Арціна, даследаваў праблему рацыянальнасці спінорных мнагастайнасцей, лакальна-глабальны прынцып, згодна якому будова груп вызначаецца будовай іх лакалізацыі над адпаведнымі папаўненнямі. Сумесна з вучнямі была вырашана праблема Гратэндзіка, пабудавана тэорыя гензелевых цел і інш.

Навукова-арганізацыйную дзейнасць У.П. Платонаў паспяхова спалучаў з грамадска-палітычнай. Ён з'яўляўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР (1985–1990), дэпутатам Вярхоўнага Савета СССР (1989–1991), узначальваў Камітэт па Дзяржаўных прэміях Беларусі (1988–1991), быў галоўным рэдактарам часопіса «Доклады АН БССР» (1987–1992).

У.П. Платонаў аўтар больш за 150 навуковых прац, у тым ліку «Приведенная К-теория и аппроксимация в алгебраических группах» (1976), «Мультипликативная структура тел над числовыми полями и норменный принцип Хассе» (1983, сумесна з А.С. Рапінчуком), «Алгебраические группы и теория чисел» (1991, сумесна з А.С. Рапінчуком) і інш. За цыкл навуковых прац вучоны быў удастоены прэміі Ленінскага камсамола (1968), Ленінскай прэміі ў галіне навукі і тэхнікі (1978), звання заслужанага дзеяча навукі Беларусі (1982), узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга (1979). Навуковыя дасягненні У.П. Платонава адзначаны міжнароднымі прэміямі: у 1993 г. – прэміяй А. Гумбальта (Германія), у 1999 г. – прэміяй Джэфры – Вільямса (Канада).

Матэрыял падрыхтаваны ў 2014 г.