Чапскія ці Гутэн-Чапскія – вядомы шляхецкі род Вялікага Княства Літоўскага, Рэчы Паспалітай і Расійскай імперыі. Яго гісторыя налічвае больш за тысячу гадоў, а першае ўпамінанне адносіцца да 930 г. Прадстаўнікі роду лічылі сябе выхадцамі з Прусіі. У XII стагоддзі атрымалі тытул графаў Свяшчэннай Рымскай імперыі і герб «Ляліва». Каля 1400 г. кароль Уладзіслаў ІV Ягайла за заслугі перад польскай дзяржавай прыблізіў Гутэнаў да польскага двара. Першы дакументальна вядомы прадстаўнік роду – Марцін атрымаў 1526 г. ад караля Польшчы Жыгімонта І Старога права на ўладанне маёнткам Чаплі (адсюль пайшло прозвішча). На беларускай тэрыторыі Гутэн-Чапскія рассяліліся ў ХVІ стагоддзі.

Адны з найбольш вядомых прадстаўнікоў роду стаў Кароль Чапскі. Ён нарадзіўся ў сям'і ваяводы хэлмінскага Францішка Станіслава Косткі. Вучыўся ў Віленскім піярскім калегіуме, потым у Варшаве. Служыў камергерам караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага. Некаторы час з'яўляўся ганаровым куратарам (папячыцелем) школ Слуцкага павета. У час вайны 1812 г. К. Чапскі ўвайшоў у склад створанай у Мінску камісіі часовага кіравання, затым быў прызначаны дырэктарам скарбовага аддзела адміністрацыі Мінскага дэпартамента. Пасля разгрому войск Напалеона эмігрыраваў у Польшчу і даставіў у Кракаў касу Часовага ўрада Вялікага Княства Літоўскага. Пасля амністыі вярнуўся ў Беларусь. Ён двойчы (у 1808 і 1816 гг.) выбіраўся маршалкам шляхты Мінскага павета. З'яўляўся членам масонскай ложы «Шчаслівае вызваленне» ў Нясвіжы, ганаровым членам ложы «Дасканалае адзінства» ў Вільні. У 1820 г. уваходзіў у Адукацыйную камісію, якая знаходзілася ў Вільні. Кароль Чапскі валодаў Станькавым у Мінскім павеце, Жупранамі ў Ашмянскім павеце.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2018 г.