Беларускі вучоны ў галіне акушэрства і гінекалогіі Іван Сяргеевіч Лягенчанка нарадзіўся ў в. Крывая Клімавіцкага павета Магілёўскай губерні (цяпер Клімавіцкі раён Магілёўскай вобласці) у сялянскай сям'і . З 1912 па 1917 г. вучыўся ў Магілёўскай фельчарска-акушэрскай школе. У 1919 г. паступіў і ў 1923 г. скончыў медыцынскі факультэт Казанскага ўніверсітэта. З 1923 г. па 1926 г. працаваў ардынатарам Казанскай акушэрска-гінекалагічнай клінікі, затым загадчыкам гінекалагічнага аддзялення Бранскай губернскай бальніцы. З 1926 г. дзейнасць вучонага была звязана з Беларуссю, дзе ён да 1934 г. быў асістэнтам, старшым асістэнтам, дацэнтам Мінскай акушэрска-гінекалагічнай клінікі і адначасова ў 1927–1933 гг. галоўным урачом Мінскага цэнтральнага радзільнага дома. У 1934 г. І.С. Лягенчанка накіраваны ў Магілёў, дзе да 1941 г. загадваў акушэрска-гінекалагічным аддзяленнем Магілёўскай абласной клінічнай бальніцы і выкладаў у Магілёўскай фельчарска-акушэрскай школе, а таксама на курсах удасканалення ўрачоў. У 1935 г. яму прысвоена вучоная ступень кандыдата медыцынскіх навук. У гады Вялікай Айчыннай вайны І.С. Лягенчанка служыў памочнікам начальніка эвакашпіталя № 1430, галоўным гінеколагам 41-й Арміі, галоўным гінеколагам Беларускай ваеннай акругі. Пасля заканчэння вайны ён вярнуўся ў Мінск. З 1945 г. з'яўляўся дацэнтам кафедры акушэрства і гінекалогіі Беларускага дзяржаўнага інстытута ўдасканалення ўрачоў. З 1949 г. выконваў абавязкі загадчыка кафедры, а з 1953 г. загадваў ёю да 1967 г. З 1949 па 1963 г. адначасова быў галоўным урачом Мінскага гарадскога радзільнага дома, а таксама ў 1945–1952 гг. галоўным акушэрам-гінеколагам Міністэрства аховы здароўя Беларусі. На пасадзе загадчыка кафедры І.С. Лягенчанка правёў вялікую работу па стварэнні і ўдасканаленні кафедры і яе клінічнай базы. Прымаў актыўны ўдзел у аднаўленні сеткі родадапаможных устаноў краіны. Многа зрабіў для развіцця акушэрска-гінекалагічнай дапамогі, падрыхтоўкі спецыялістаў і ўдасканалення іх ведаў.

Вучоны з'яўляецца аўтарам каля 20 навуковых публікацый. Займаўся распрацоўкай серый методык, сярод якіх шырокае прызнанне атрымалі спосабы вызначэння праходнасці фалопіевых труб, абязбольванне і паскарэнне родаў шляхам навакаінавай блакады тазавага нерва, аператыўнае лячэнне выпаданне маткі і інш. Таксама І.С. Лягенчанка абгрунтаваў і ўкараніў у практыку метад фізіялагічнага ажыўлення ўяўна-памерлых нованароджаных, які ўвайшоў ва ўсе дапаможнікі па акушэрстве і гінекалогіі як у СССР, так і за мяжой, і дазволіў знізіць смяротнасць нованароджаных, якія нарадзіліся ў стане асфіксіі з 20–25% да 2,8–4%.

Вучоны быў членам праўлення Усесаюзнага і Рэспубліканскага таварыстваў акушэраў-гінеколагаў, старшынёй Мінскіх гарадскога і абласнога таварыстваў акушэраў-гінеколагаў, дэпутатам Мінскага гарадскога савета. Ён узнагароджаны двума ордэнамі «Знак Пашаны» (1952, 1967), значком «Выдатнік аховы здароўя» (1949), медалямі, ганаровымі граматамі. У 1956 г. удастоены звання «Заслужаны ўрач Беларусі».

Матэрыял падрыхтаваны ў 2018 г.