Беларускім вучоным у галіне інфекцыйных хвароб з'яўляўся Дзмітрый Віктаравіч Палешка. Нарадзіўся ён у Кіеве ў сям'і рабочага. Юнаком працаваў у Севастопальскім ваенным порце. У 1926 г. пасля заканчэння сярэдняй школы паступіў на медыцынскі факультэт Паўночна-Каўказскага ўніверсітэта ў г. Растоў-на-Доне, які скончыў у 1931 г. Прымаў актыўны ўдзел у барацьбе з эпідэміямі натуральнай воспы, халеры, тыфу і іншых інфекцыйных захворванняў на тэрыторыях Сярэдняй Азіі, Украіны, Паволжа. З 1936 г. у Ленінградзе працаваў участковым урачом, урачом станцыі хуткай дапамогі, урачом-экстэрнам пры інфекцыйнай бальніцы імя С. П. Боткіна, ардынатарам дзіцячай інфекцыйнай бальніцы імя К. Лібкнехта. З 1937 г. з'яўляўся клінічным ардынатарам, а потым аспірантам кафедры інфекцыйных хвароб Ленінградскага інстытута ўдасканалення ўрачоў імя С. М. Кірава. У час савецка-фінскай вайны быў урачом стралковага батальёна, а ў перыяд Вялікай Айчыннай вайны начальнікам аддзяленняў інфекцыйных шпіталяў у Ленінградзе, Эстоніі. Пасля дэмабілізацыі ў 1946 г. Д. В. Палешка займаў пасаду асістэнта кафедры інфекцыйных хвароб Ленінградскага інстытута ўдасканалення ўрачоў. Кандыдацкую дысертацыю на тэму «Значение метода ректороманоскопии в распознавании острой и хронической дизентерии у взрослых и детей» абараніў у 1947 г. Яму было прысвоена вучонае званне дацэнта. У 1959 г. абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Клинико-экспериментальные материалы по изучению системы ацетилхолин-холинэстераза при брюшном тифе». У 1960 г. прысуджана вучоная ступень доктара медыцынскіх навук.

З 1962 г. навукова-педагагічная і грамадская дзейнасць Д. В. Палешкі звязана з Мінскім медыцынскім інстытутам (зараз Беларускі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт). У 1962–1982 гг. займаў пасаду загадчыка кафедры інфекцыйных хвароб Мінскага медыцынскага інстытута, адначасова быў галоўным інфекцыяністам Міністэрства аховы здароўя БССР (1962–1981). У 1963 г. яму прысвоена вучонае званне прафесара. У 1982–1986 гг. з'яўляўся прафесарам-кансультантам кафедры.

Навуковыя даследаванні Д. В. Палешкі прысвечаны клініцы, дыягностыцы, лячэнню інфекцыйных хвароб у чалавека і жывёл. Многа ўвагі ён надаваў вывучэнню інструментальных метадаў дыягностыкі дызентэрыі і патагенезу брушнога тыфу. Значны ўклад унёс у распрацоўку біяхімічных асноў патагенезу кішэчных і менінгакокавых інфекцый, віруснага гепатыту і іншых захворванняў. Распрацоўка тэстаў ранняй дыягностыкі і своечасовая патагенетычная тэрапія менінгакокавай інфекцыі садзейнічалі рэзкаму зніжэнню захворвання і лятальнасці. Вучоны актыўна ўкараняў у клінічную практыку рэктараманаскапію. Склаў атлас даных рэктараманаскапіі пры протазойных калітах. Удасканальванне метадаў дыягностыкі кішэчных інфекцый дазволіла выявіць у Беларусі новыя захворванні, у тым ліку іерсініёз. Вучонаму належыць больш за 200 навуковых прац. Яго манаграфія «Ректороманоскопия при бактериальной дизентерии у взрослых и детей» (разам з А. С. Паляковай, 1955) удастоена прэміі рэдакцыі «Опыт советской медицины в Великой Отечественной войне». Асобныя даследаванні В. Д. Палешка прысвяціў праблемам эпідэміялогіі ( «Некоторые вопросы эпидемиологии и ранней диагностики ботулизма в Белоруссии» (1969), «Некоторые особенности эпидемического процесса на современном этапе» (1971), «Справочник инфекциониста» (1987). Прымаў удзел у комплексным вывучэнні гемарагічнай ліхаманкі ў краіне («О геморрагической лихорадке в Белоруссии», у суаўтарстве, 1970), а таксама з'яўляўся галоўным рэдактарам зборніка навуковых прац «Острые кишечные инфекции в Белоруссии» (1980).

Вялікае месца ў навуковай дзейнасці Д. В. Палешкі займала педагагічная работа. Яго лекцыі заўсёды былі змястоўнымі, цікавымі і актуальнымі. З'яўляўся кіраўніком доктарскіх і кандыдацкіх дысертацый. Неаднаразова вучоны прымаў удзел у падрыхтоўцы і правядзенні рэспубліканскіх навуковых з'ездаў і канферэнцый. Шмат увагі Д. В. Палешка ўдзяляў грамадскай рабоце. Ён з'яўляўся намеснікам старшыні праўлення Рэспубліканскага навуковага таварыства інфекцыяністаў, членам праўлення Усесаюзнага навуковага таварыства інфекцыяністаў.

Вучоны ўзнагароджаны двума баявымі ордэнамі, медалямі, ганаровымі граматамі. У 1977 г. Д. В. Палешку прысвоена ганаровае званне заслужанага дзеяча навукі БССР.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2018 г.