Нарадзілася Канстанцыя Скірмунт у 1852 г. у радавой сядзібе Скірмунтаў у в. Калоднае Столінскага раёна Брэсцкай вобласці. Атрымала добрую хатнюю адукацыю, якую не змагла прадоўжыць з-за рэпрэсій супраць маці – мастачкі, медальера і скульптара Гелены Скірмунт, асуджанай за ўдзел у паўстанні 1863 г. Да 1874 г. Канстанцыя жыла ў Крыму, потым вярнулася на радзіму.

Пасля вяртання актыўна ўдзельнічала ў эканамічным і палітычным жыцці роднага краю. З’яўлялася адным з арганізатараў Таварыства ўзаемнага крэдыту палескіх землеўласнікаў – фактычна польскага банка на Палессі, які размяшчаўся ў яе пінскім палацы. Дапамагала свайму стрыечнаму брату Раману Скірмунту ў стварэнні “Краёвай партыі Літвы і Беларусі”, была адным з ідэолагаў гэтай партыі. У пачатку ХХ ст. прымала актыўны ўдзел у заснаванні тайных польскіх школ у Пінску. Выступала супраць далучэння Вільні да Польшчы ў 1920 г.

К. Скірмунт з’яўляецца аўтарам кніг “Гісторыя Літвы, выкладзеная ў нарысе” (1886), “З найстаражытных часоў літоўскага племені” (1892), “Паданні: Даміндоўгавыя часы. З гісторыі старажытнай Прусіі” (1903), “Міндоўг – кароль Літвы” (1909) і інш. У кнізе “Гісторыя Літвы…” пісьменніца крытычна ацэньвала палітыку Ягайлы і станоўча – дзейнасць Вітаўта. Яна сцвярджала, што развіццю Вялікага Княства Літоўскага перашкаджала занадта значнае падпарадкаванне Польшчы. Як публіцыст выступала ў часопісе “Край”, газетах “Przeglad wilensky” (“Віленскі агляд”), “Виленский вестник” і інш. Выдала 2 зборнікі артыкулаў з перыядычных выданняў, брашуру “Ягелонская ідэя і крэсавая палітыка” (1925).

Матэрыял падрыхтаваны ў 2011 г.