Вікенцій Іванавіч Козел нарадзіўся ў маёнтку Вялікі Сэрвач Вілейскага павета (цяпер вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці) у сям’і памешчыка І. Козела, ганаровага куратара гімназій Мінскай губерні. Да 1852 г. Вікенцій знаходзіўся на хатнім выхаванні, пасля чаго разам са старэйшым братам Янам паступіў у школу гвардзейскіх падпрапаршчыкаў у Санкт-Пецярбургу. З 1856 г. працягваў навучанне ў Вайсковай інжынернай акадэміі. Падчас вучобы ўваходзіў у рэвалюцыйны гурток пад кіраўніцтвам З. Серакоўскага і Я. Дамброўскага, дзе захапіўся ідэяй барацьбы з самадзяржаўем. Пасля заканчэння акадэміі ў 1858 г. быў накіраваны на службу ў Вільню, праз год пераведзены ў Свеабарг (Фінляндыя).

У 1860 г. В.І. Козел пакінуў ваенную службу ў званні штабс-капітана і далучыўся да рэвалюцыйнай дзейнасці: па даручэнні кіраўніцтва рэвалюцыянераў наладзіў стасункі з патрыётамі ў Познані (Польшча), распаўсюджваў ідэі паўстанцаў сярод насельніцтва, стварыў рэвалюцыйную арганізацыю ў Вілейскім павеце, стаў ваенным начальнікам павета.

У пачатку мая 1863 г. В.І. Козел сфарміраваў атрад паўстанцаў колькасцю больш за 200 чалавек, які знаходзіўся ў раёне в. Уладыкі (Вілейскі павет). Супраць атрада былі кінуты некалькі рот расійскай арміі пад агульным камандаваннем палкоўніка Гала. 16 мая 1863 г. слаба ўзброеныя паўстанцы трапілі ў акружэнне і, нягледзячы на адчайнае супраціўленне, былі амаль поўнасцю знішчаны. Палонныя “мяцежнікі” былі дастаўлены ў Мінск. Тыя, хто здолелі вырвацца з акружэння, у далейшым далучыліся да Ігуменскага атрада С. Ляскоўскага. Забітыя, у тым ліку і Вінцэнт Козел, былі пахаваны ў братэрскай магіле непадалёк ад Уладык. Пазней цела ваеннага начальніка Вілейскага павета было таемна перапахавана ў сямейнай пахавальні Козел-Паклеўскіх у маёнтку Вялікі Сэрвач (не захавалася).

Матэрыял падрыхтаваны ў 2018 г.