На поўдні нашай краіны паміж ракой Ясельда і Дняпроўска-Бугскім каналам за 110 км ад цэнтра Брэсцкай вобласці ў маляўнічым палескім куточку размясціўся старажытны Драгічын.

Паходжанне назвы горада даследчыкамі тлумачыцца па рознаму: адны звязваюць яе са старажытным племем дрыгавічоў, што насяляла калісьці паўднёвую частку Беларусі, другія – з размяшчэннем на скрыжаванні важнейшых дарог (“дроги чинить”), трэція – з імем ці прозвішчам Дарог (Дрог). Археалагічныя даследаванні сведчаць, што дзейнасць чалавека на землях Драгічыншчыны пачалася яшчэ з часоў глыбокай старажытнасці, недзе з 4–2 стст. да нашай эры, а старажытнае паселішча эпохі Кіеўскай Русі ўзнікла каля ХІІ ст. Пісьмовыя ж звесткі пра населены пункт, які існаваў у гэтым месцы, упершыню былі зафіксаваны ў 1452 г. У тыя далёкія часы гэта было невялічкае сяло Давячоравічы ў Здзітаўскай воласці Вялікага Княства Літоўскага, якую вялікі князь Казімір Ягайлавіч даравальнай граматай перадаў у вотчыну свайму пінскаму намесніку Юрыю Сямёнавічу Нарымунтавічу. У далейшым пасяленне належала вялікай княгіні і каралеве Боне Сфорцы, прадстаўнікам роду Цярлецкіх, канцлеру Вялікага Княства Літоўскага Льву Сапегу і інш.

Давячоравічы мелі прывабнае геаграфічнае размяшчэнне: акружаныя лясамі і балотамі, яны мелі вялікія зямельныя ўгоддзі і адначасова стаялі на скрыжаванні дарог. Гэта паступова ператварыла іх спачатку ў цэнтр войтаўства, у 1623 г. – у мястэчка, а потым – у адзін з буйнейшых населеных пунктаў на шляху з Брэста ў Пінск. Цэнтрам мястэчка была плошча з гандлёвымі радамі і адыходзячымі ад яе вуліцамі Пінскай, Пярковіцкай, Хомскай. Асноўнымі заняткамі насельніцтва былі земляробства, ткацтва, развядзенне жывёлы і бортніцтва. У дакументах, датаваных 1655 г., упершыню ў адносінах да пасялення стала ўжывацца назва Драгічын (Дарагічын). Напэўна, гэта і ёсць самае першае, захаванае ў дакументах, упамінанне сучаснай назвы горада. Хутчэй за ўсё перайменаванне Давячоравічаў было зроблена выхадцамі са старажытнага польскага горада Драгічына-на-Бугу, якія прынеслі назву з сабой пры перасяленні ў гэтыя мясціны.

У 1778 г. на землях Драгічыншчыны было ўтворана графства з цэнтрам у Драгічыне, які набыў уласны герб і статус горада. У гэты перыяд тут пражывала 785 жыхароў. Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 г. горад апынуўся на тэрыторыі Расійскай Імперыі. Пасля абследавання, праведзенага спецыяльнай расійскай інжынернай экспедыцыяй, Драгічын атрымаў статус мястэчка і цэнтра воласці ў Кобрынскім павеце ў Слонімскай, з 1797 г. – Літоўскай, з 1801 г. – Гродзенскай губерняў.

Вялікі штуршок у развіцці Драгічын атрымаў у 1882 г., калі праз пасяленне была пракладзена чыгуначная лінія Палескіх чыгунак Пінск–Жабінка. У канцы ХІХ ст. тут пражывала ўжо больш за 2 тыс. жыхароў, меліся валасное праўленне, царква, школа, 2 народных вучылішчы, гандлёвыя рады, праводзіўся кірмаш, працавала аптэка і лячэбніца. У ваколіцах працавалі вінны завод, ветраны і конны млыны.

У гады Першай сусветнай вайны Драгічын быў акупіраваны германскімі, потым польскімі войскамі. З лістапада 1920 г. мястэчка стала цэнтрам Драгічынскага павета і гміны ў Палескім ваяводстве Польшчы, тут дзейнічала павятовае праўленне, паштовае агенцтва, касцёл, гарадскі сад, чыгуначная станцыя. З усталяваннем савецкай улады ў 1939 г. Драгічын быў ператвораны ў гарадскі пасёлак і цэнтр раёна. Тут пражывала больш за 4 тыс. жыхароў, працавала электрастанцыя, пошта, тэлеграф, меўся маслазавод, прамысловыя арцелі. У пасёлку былі адчынены сямігадовая школа, кінатэатр, бібліятэка, бальніца, выдавалася газета “Чырвоная зара”.

У гады Вялікай Айчыннай вайны пасёлак быў акупіраваны нямецка-фашысцкімі войскамі. Гітлераўцы нанеслі вялікі ўрон народнай гаспадарцы, знішчылі тысячы мірных жыхароў. Ужо пасля вызвалення пасёлка ў 1944 г. тут былі выяўлены месцы пахавання больш за 4 тыс. мірных жыхароў, закатаваных фашыстамі.

У пасляваенныя часы пасёлак хутка рос: да яго далучаліся бліжэйшыя вёскі, будаваліся новыя прамысловыя прадпрыемствы (трактараматорны і камбікормавы заводы) і сучасныя дамы. У 1967 г. Драгічын атрымаў статус горада.

Сучасны Драгічын – гэта невялікі ўтульны гарадок у цэнтры Беларускага Палесся. На сённяшні дзень ён налічвае больш за 14,5 тыс. жыхароў і з’яўляецца буйным прамысловым цэнтрам з развітай сацыяльнай інфраструктурай. Тут працуюць трактарарамонтны і камбікормавы заводы, фармацэўтычныя прадпрыемствы. Вядзецца мясцовае радыёвяшчанне, выдаецца раённая газета “Драгічынскі веснік”. Драгічын – радзіма генерал-маёра В.М. Лучыца, беларускіх мастакоў У.У. Кожуха і П.С. Мысліўца, заслужанага работніка культуры Т.П. Здзітавецкай, музыканта і кампазітара Ю.У. Блінава.

Матэрыял падрыхтаваны Драгiчынскай цэнтральнай раённай бібліятэкай у 2011 г.