Адэльск – аграгарадок у Гродзенскім раёне Гродзенскай вобласці, адміністрацыйны цэнтр Адэльскага сельсавета. Знаходзіцца за 34 км на поўдзень ад Гродна, 9 км ад аўтадарогі Гродна – Ваўкавыск. Размешчаны на р. Одле.

Паселішча вядома з канца XV ст. як мястэчка ў Вялікім Княстве Літоўскім. У 1490 г. тут пабудаваны касцёл. Праз Адэльск праходзіў ваенна-гандлёвы тракт Вільня – Мерач – Гродна – Адэльск – Крынкі – Гарадок – Бельск, што садзейнічала яго хуткаму эканамічнаму развіццю. У 1546 г. каралева Бона Сфорца сваім прывілеем пацвердзіла права мясцовых жыхароў карыстацца адмеранымі ім раней участкамі зямлі, адкрываць корчмы, дазволіла праводзіць штотыднёвыя таргі і інш. У 1588 г. кароль польскі і вялікі князь літоўскі Жыгімонт ІІІ Ваза далучыў Адэльск да каралеўскіх маёнткаў. У 1690 г. мястэчка атрымала жалаваную грамату ад Яна ІІІ Сабескага.

Пасля 3-га падзелу Рэчы Паспалітай у 1795 г. Адэльск адышоў да Прусіі, у 1807 г. згодна з Тыльзіцкім мірным дагаворам далучаны да Расійскай імперыі ў склад Беластоцкай вобласці. З 18 ліпеня 1808 г. стаў заштатным горадам у Саколкаўскім (Сакольскім) павеце Гродзенскай губерні. Мясцовае насельніцтва пераважна займалася сельскай гаспадаркай, вырабам тканін, дробным гандлем і інш. У 1808 г. у горадзе адкрыты Славесны суд, у 1836 г. – Ратуша, пазней гарадская дэпутацкая Рада. Паводле перапісу 1897 г. у Адэльску налічвалася 285 двароў, пражывала больш за 1,4 тыс. жыхароў, дзейнічалі касцёл, сінагога, яўрэйская малітоўная школа, 7 крам, 3 карчмы. У 1904 г. адкрыта прыходскае вучылішча, у якім у 1905/1906 навучальным годзе займаліся 28 хлопчыкаў і 20 дзяўчынак.

Са жніўня 1915 г. горад быў захоплены германскімі, з пачатку 1919 г. і з верасня 1920 г. – польскімі войскамі. У сакавіку 1921 г. згодна з Рыжскім мірным дагаворам Адэльск далучаны да Польшчы, з’яўляўся вёскай, цэнтрам гміны Саколкаўскага павета Беластоцкага ваяводства. З лістапада 1939 г. Адэльск у складзе БССР, з 15 студзеня 1940 г. – у Саколкаўскім раёне Беластоцкай вобласці.

У гады Вялікай Айчыннай вайны з 23 чэрвеня 1941 г. да 23 ліпеня 1944 г. Адэльск знаходзіўся пад акупацыяй нямецка-фашысцкіх захопнікаў. 20 верасня 1944 г. уключаны ў Гродзенскую вобласць, з 16 жніўня 1945 г. увайшоў у склад Гродзенскага раёна. У 2009 г. набыў статус аграгарадка.

У 2014 г. Адэльск атрымаў афіцыйны герб – у блакітным полі барочнага шчыта выява святога Антонія, які трымае ў левай руцэ немаўля Ісуса ў сярэбраным адзенні.

У цяперашні час у аграгарадку працуюць сельскагаспадарчы вытворчы кааператыў “Пагранічны”, вучэбна-педагагічны комплекс яслі-сад – сярэдняя школа, Цэнтр культуры і народнай творчасці, бібліятэка, комплексны прыёмны пункт, аддзяленне сувязі і інш. Штогод 13 чэрвеня тут праходзіць “Адэльскі фэст”, прымеркаваны да дня памяці святога Антонія, які лічыцца заступнікам гэтых мясцін. У лістападзе адбываецца фестываль пад назвай “Свята млынароў”. Захаваліся помнікі архітэктуры і археалогіі: касцёл Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі (пабудаваны ў пачатку, па іншых звестках, у сярэдзіне XVIII ст.), гарадзішча. Аб’екты ўнесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.

Адэльск з’яўляецца радзімай мовазнаўца, доктара філалагічных навук, прафесара У. І. Коваля, мітрапаліта Мінска-Магілёўскага, арцыбіскупа, главы Рымска-Каталіцкай Царквы ў Беларусі ў 2007–2021 гг. Т. І. Кандрусевіча, музыканта, майстра па вырабе народных музычных інструментаў, лаўрэата Спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь дзеячам культуры і мастацтва М. А. Скрамблевіча.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2025 г.