Вядучай галіной прамысловасці Беларусі ў канцы XVIII – першай палове ХІХ ст. з’яўлялася суконная. Яе развіццю садзейнічала даступнасць мясцовай сыравіны і вялікі попыт на сукно для арміі.

З гістарычных крыніц вядома, што першае суконнае прадпрыемства ў Косаве Слонімскага павета Гродзенскай губерні (цяпер Івацэвіцкі раён Брэсцкай вобласці) заснавалі ў 1794 г. купцы – браты Пінесы. У 1825 г. пачала дзейнічаць суконная фабрыка памешчыка Войцэха Пуслоўскага, якой у далейшым валодаў купец Есяноўскі (да 1855 г.). З 1832 г. працавала яшчэ і суконная мануфактура.

Спачатку на прадпрыемствах былі ўстаноўлены машыны, якія прыводзіліся ў дзейнасць сілай вады, потым – сілай пары. Першы паравы рухавік на прамысловым прадпрыемстве на тэрыторыі сучаснай Беларусі пачаў працаваць у 1825 г. на суконнай фабрыцы Пуслоўскага. Вядома, што з 1870 г. на прадпрыемстве братоў Пінесаў мелася больш за 80 ткацкіх станкоў, 17 часальных машын і 47 іншых механізмаў. Воўну ў асноўным куплялі ў мясцовых пастаўшчыкоў, часам прывозілі з іншых губерняў. Колькасць работнікаў на кожнай з вытворчасцей у розныя гады складала ад 42 да 180 чалавек. Рознакаляровае сукно і коўдры, што выпускаліся тут, пастаўлялі ва ўнутраныя губерні Расійскай імперыі. Пасля пачатку Першай сусветнай вайны Косаўскія суконныя прадпрыемствы з-за адсутнасці сыравіны, паліва і кваліфікаваных рабочых паступова спынілі вытворчасць.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2025 г.