На галоўнай плошчы горада, на беразе прыгожай Піны ўзвышаецца манументальны будынак былога езуіцкага калегіума – помнік архітэктуры барока XVII ст. Быў пабудаваны з цэглы ў 1635–1648 гг. на сродкі магната Альбрэхта Станіслава Радзівіла, канцлера ВКЛ. Галоўнае месца ў ансамблі займаў касцёл святога Станіслава. Як помнік архітэктуры ён не вызначаўся арыгінальнасцю, але быў самы вялікі па памерах на тэрыторыі Рэчы Паспалітай да канца XVIII ст. (знесены ў 1955 г.). Фасад касцёла размяшчаўся амаль у адну лінію з падоўжаным фасадам вялізнага трохпавярховага г-падобнага ў плане будынка калегіума. На генеральным плане Пінска канца XVIII ст. адзначана, што паміж касцёлам і калегіумам наперад ад іх выступаў у бок плошчы невялікі, таксама мураваны, будынак аптэкі. У комплекс, абнесены мураванай сцяной, уваходзілі асобныя будынкі шпіталя, канвікта і бурсы. З 1638 г. пры калегіуме існавала філасофска-тэалагічная школа. У 1729 г. пачала працаваць уласная друкарня. Будынак паўднёвым фасадам арыентаваны да наберажнай р. Піны. Планіроўка першага паверха галерэйна-калідорная. Тут размяшчаліся класы, трапезная, службовыя памяшканні. Другі і трэці паверхі спланаваны па калідорнай сістэме з трохпралётнай схемай перакрыццяў. Крыжовыя скляпенні апіраюцца на масіўныя падоўжныя сцены. Тут былі жылыя і рабочыя памяшканні. Пад збудаваннем зроблены склепы. Рытм фасадаў ствараецца аконнымі праёмамі з ляпнымі абрамленнямі і крокамі пілястраў двух ніжніх ярусаў. Паўднёва-заходні вугал умацаваны шасціграннай вежай-контрфорсам. Будынак завершаны двухсхільным дахам з заломам. Яго тарцы ўпрыгожаны складанымі франтонамі з дэкаратыўнымі валютамі. Калегіум мае багатую гісторыю. Пасля скасавання ў 1773 г. ордэна езуітаў быў закрыты. Касцёл у 1786 г. перададзены ўніятам і стаў кафедральным саборам Пінска-Тураўскай уніяцкай епархіі, у 1800 г. належаў праваслаўнаму Богаяўленскаму манастыру. Толькі ў 1919 г. касцёл вернуты езуітам, у 1923 г. аднавілася навучальная дзейнасць калегіума. З 1925 г. пры ім працавала духоўная семінарыя, з 1937 г. – навіцыят. З 1939 г. тут размяшчаліся адміністрацыйныя і грамадскія ўстановы. У гады Вялікай Айчыннай вайны будынак быў разбураны. У 1953 г. атрымаў статус помніка гісторыі і культуры рэспубліканскага значэння. У 1965 г. у ім адкрылася карцінная галерэя, у якой выстаўляліся творы са збораў Радзівілаў, палотны І. Айвазоўскага, І. Шышкіна, В. Васняцова, П. Канчалоўскага. Пасля рэстаўрацыі 1995 г. тут знаходзіцца Музей Беларускага Палесся. Будынак былога калегіума ўнесены ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2019 г.