Лідзія Аўгусцінаўна Дземчанка нарадзілася ў вёсцы Юр’ева (Юрава) Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці. У гады Вялікай Айчыннай вайны перажыла нямецка-фашысцкую акупацыю. У пасляваенны час атрымала сярэднюю адукацыю і з 1953 г. працавала на Мінскім трактарным заводзе слесарам-зборшчыкам цэха па выпуску тавараў шырокага спажывання.

У 1958 г. Л.А. Дземчанка была пераведзена ў сталеліцейны цэх на ўчастак па вырабе стрыжняў. Праз пэўны час яна дасканала асвоіла новую прафесію, стала сістэматычна перавыконваць нормы. За кошт правільнай арганізацыі працы Л.А. Дземчанка здолела павысіць прадукцыйнасць на 20-30 працэнтаў і не раз выходзіла пераможцам сацыялістычнага спаборніцтва. Перадавая работніца пастаянна працавала над удасканаленнем вытворчасці, стала аўтарам шэрага рацыяналізатарскіх прапаноў. Найбольш высокай прадукцыйнасці працы Л.А. Дземчанка дасягнула ў дзясятай пяцігодцы (1976–1980).

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 чэрвеня 1977 г. за выдатныя вытворчыя поспехі, дасягнутыя ў выкананні плана на 1976 г. і прынятых сацыялістычных абавязацельстваў, Лідзіі Аўгусцінаўне Дземчанка было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».

Дваццаць гадоў Л.А. Дземчанка працавала на ручной фармоўцы стрыжняў, а затым асвоіла выраб стрыжняў на станках-паўаўтаматах. Сваімі ведамі і практычным вопытам Лідзія Аўгусцінаўна ахвотна дзялілася з прадстаўнікамі рабочай моладзі, прымала актыўны ўдзел у грамадскім жыцці завода, уваходзіла ў цэхавы камітэт галіновага прафсаюза, была засядацелем таварыскага суда і народным кантралёрам.

Лідзія Аўгусцінаўна Дземчанка працавала на МТЗ да апошніх дзён жыцця. Узнагароджана ордэнамі Леніна (1971, 1977), медалямі.

Пераклад 2021 г. матэрыялаў інтэрнэт-праекта «Герои страны».