Андрэй Іосіфавіч Бялко нарадзіўся ў вёсцы Прудцы Шчучынскага раёна Гродзенскай вобласці. У гады Вялікай Айчыннай вайны жыў на акупіраванай тэрыторыі, у 1942 г. цудам выратаваўся ад расстрэлу.

У 1953 г. пасля завяршэння службы ў Савецкай Арміі А.І. Бялко паступіў працаваць на Мінскі трактарны завод вучнем сталявара і хутка стаў адным з лепшых майстроў сталеліцейнага цэха, дабіўшыся выканання трох плаўленняў замест двух за змену. У канцы 1950-х гг. паставіў рэкорд: выплавіў за змену 18,5 тон сталі замест 10 тон па норме, а пазней давёў выплаўленні да 30 тон за змену.

У 1962 г. Андрэй Іосіфавіч скончыў Мінскі машынабудаўнічы тэхнікум. Дзякуючы ўкараненню яго рацыяналізатарскіх прапаноў выплаўка металу з адной печы павялічылася на 15-20%.

Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 16 сакавiка 1976 г. за выдатныя поспехі, дасягнутыя ў выкананні заданняў дзявятага пяцігадовага плана і сацыялістычных абавязацельстваў, Андрэю Іосіфавічу Бялко было прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».

Андрэй Бялко працаваў сталяварам да 1978 г. Выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета БССР, Мінскага гарадскога Савета дэпутатаў працоўных. Узнагароджаны двума ордэнамі Леніна, медалямі.

Пераклад 2021 г. матэрыялаў інтэрнэт-праекта «Герои страны».