Музыкальна-педагагічная, арганізацыйна-метадычная, крытыка-публіцыстычная і навуковая дзейнасць Лідзіі Саулаўны Мухарынскай надзвычай разнапланавая. Сваё жыццё яна прысвяціла папулярызацыі беларускай музычнай фальклорнай спадчыны.

Нарадзілася будучая даследчыца ў Тыфлісе (цяпер Тбілісі, Грузія). Вучылася ў Адэсе на курсах для дарослых імя Камуністычнага Інтэрнацыянала моладзі ў сектары рабфакаў (1922‒1924), затым на фартэпіянным аддзяленні Музпрафшколы пры Адэскай кансерваторыі. У 1927 г. паступіла на музычна-педагагічны факультэт Музычна-драматычнага інстытута імя Л. Бетховена. У 1929‒1932 гг. вучылася ў Маскве ў музычным тэхнікуме імя А.К. Глазунова. Адначасова працавала музычным кіраўніком у Маскоўскім раённым доме піянераў, выкладчыкам у музычнай школе імя А.К. Глазунова і інш. У 1939 г. скончыла Маскоўскую дзяржаўную кансерваторыю і пераехала ў Беларусь. З 1939 па 1941 г. была выкладчыкам у Мінскім музычным вучылішчы і Беларускай дзяржаўнай кансерваторыі імя А.В. Луначарскага.

У час Вялікай Айчыннай вайны ў якасці медыцынскай сястры дабравольцам пайшла ў медыка-санітарны батальён. У 1945‒1946 гг. была настаўніцай у музычнай школе, у 1947‒1948 гг. выкладала ў Горкаўскай кансерваторыі і Музычным вучылішчы пры Маскоўскай дзяржаўнай кансерваторыі. З 1947 г. прымала ўдзел у палявых экспедыцыях.

З 1948 г. працоўны і навуковы шлях Л. Мухарынскай звязаны з Беларускай дзяржаўнай кансерваторыяй. Дзякуючы ёй адбылося станаўленне этнамузыкалогіі як прафесійнай дысцыпліны. У 1968 г. даследчыца абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Современная белорусская народная песня (белорусское народное песнетворчество советской эпохи. Историческое развитие. Интонационный склад)».

Лідзія Саулаўна ‒ аўтар навуковых прац па фундаментальных праблемах беларускага музычнага фальклору, генетычнай прыродзе, семантыцы і эстэтычнай сутнасці народнай музыкі. Сярод іх ‒ «Мелодический язык современной белорусской народной песни» (1966), «Белорусская народная партизанская песня: 1941‒1945» (1968), «Белорусская народная песня: историческое развитие» (1977), «К вопросу об эстетическом освоении действительности в современном белорусском народно-песенном творчестве» (1982) і інш. Даследчыца вывучала беларускую прафесійную музыку, стылі сусветнай кампазітарскай творчасці. Асноўным кірункам навуковай дзейнасці Л. Мухарынскай сталі вывучэнне, збор і папулярызацыя беларускай народнай песні, выяўленне шляхоў фарміравання народнага песеннага мастацтва, яго гістарычнае, псіхалагічнае і эстэтычнае значэнне. Лідзія Саулаўна ўпершыню ў гісторыі айчыннага музыказнаўства даследавала беларускую партызанскую песню. Яна зрабіла больш за 200 запісаў гэтых песень і найгрышаў. Даследчыца была аўтарам цыкла радыёперадач «Адказы на пісьмы партызан» і тэлеперадач.

У 1974 г. Л. Мухарынская была ўдастоена ганаровага звання заслужанага дзеяча мастацтваў БССР. Яна ўзнагароджана ордэнам Айчыннай вайны II ступені, медалямі.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2026 г.