Заснавальнік дынастыі мсціслаўскіх князёў, выдатны дыпламат і дзяржаўны дзеяч Лугвен (у гістарычных крыніцах сустракаюцца розныя варыянты напісання яго імя), быў чацвёртым сынам вялікага князя літоўскага Альгерда. У гістарычных крыніцах ён згадваецца як удзельнік заключэння ў Троках міру з Тэўтонскім ордэнам (29 верасня 1379 г.). Разам з іншымі князямі падпісаў 14 кастрычніка 1385 г. Крэўскую ўнію. Лугвен праславіўся ў многіх вайсковых аперацыях як таленавіты палкаводзец, мужнасць і рашучасць дружын якога вырашалі лёс вядомых бітваў. У 1386 г. ён разам з братамі Скіргайлам, Карыбутам і Вітаўтам разграміў пад Мсціславам войска смаленскага князя Святаслава Іванавіча, які імкнуўся захапіць горад. У 1389–1392 гг. Лугвен княжыў у Ноўгарадзе, дзе карыстаўся высокім аўтарытэтам сярод гараджан, асабліва дзякуючы сваім вайсковым заслугам. У 1390 г. спрабаваў далучыць да Ноўгарада Пскоў, аднак канфлікт скончыўся прымірэннем. У 1392 г. разбіў ганзейскіх піратаў-вітальераў каля Арэшка. Пад націскам Масквы быў вымушаны пакінуць Ноўгарад. У 1392 г. Лугвен атрымаў Мсціслаўскае княства. Ён праводзіў паспяховыя ваенныя дзеянні на ўсходніх рубяжах дзяржавы. У 1396 г. разбіў войка разанскага князя Алега, у 1402 г. пад Любуцкам паланіў князя Радаслава Алегавіча. У 1403 г. захапіў Вязьму, потым Смаленск, далучыў да Вялікага Княства Літоўскага (ВКЛ) Варатынск. У 1402–1403 гг. дапамагаў Вітаўту ў барацьбе з разанскім князем Фёдарам Ольгавічам і смаленскім князем Юрыем Святаславічам. У 1407 г. Лугвена зноў запрасілі на княжанне ў Ноўгарад, дзе ён знаходзіўся да 1412 г. Адначасова з’яўляўся намеснікам вялікага князя літоўскага Вітаўта ў Смаленску з 1408 па 1411 г. Разам з наўгародскімі атрадамі Лугвен ўдзельнічаў у Вялікай вайне (1409–1411), дзе супраць Тэўтонскага ордэна змагаліся аб’яднаныя сілы Польшы і ВКЛ. У ходзе гэтай вайны 15 ліпеня 1410 г. адбылася знакамітая Грунвальдская бітва, у якой мужна змагаліся харугвы пад камандаваннем Лугвена (мсціслаўская, аршанская і смаленская). Амаль усе воіны князя былі забіты, аднак іх мужнасць дала магчымасць асноўным сілам перагрупавацца і атрымаць перамогу, што спыніла шматвяковую экспансію крыжаносцаў на славянскія землі. У 1411 г. быў заключаны Тарунскі мірны дагавор, у падпісанні якога ўдзельнічаў Лугвен. Праз год пасля Грунвальда князь здзейсніў з наўгародцамі паход на шведскія землі і знішчыў умацаванні Выбарга. У 1411 г. заключыў ад імя Ноўгарада дагавор з Ягайлам супраць крыжаносцаў і ў гэтым жа годзе вярнуўся ў Мсціслаў. Ён часта наведваў манастыр Святога Ануфрыя, які заснаваў яшчэ ў 1407 г. У 1421 г. прымаў там мітрапаліта Фоція. У 1431 г. Лугвен памёр інакам Пустынскай абіцелі. За некалькі гадоў да смерці прыняў схіму і манаскае імя Алексій.

У 2010 г. у Мсціславе быў устаноўлены памятны камень з надпісам “Сямёну Лугвену Альгердавічу, роданачальніку князёў Мсціслаўскіх, герою Грунвальдскай бітвы, фундатару праваслаўных святынь”.

Матэрыял падрыхтаваны ў 2026 г.